Uçak Maketi Yapımı

10 Dakikada...

Üç Boyutlu Savaş Uçağı Maketi Yapımı

Görüntü 1: Maket Uğraşılarıma Esin Kaynağı Olmuş Olan Phantom F-4 Savaş Uçağı.

(Kendi Çocukluk Tasarımımdır)

Çocukluk yıllarımın nice büyük bir bölümü uçaklara, özellikle savaş uçaklarına olan yoğun ilgi ve uğraşıyla geçmişti. Denk geldiğim her savaşlı, uçaklı, bombardımanlı filmi izlemeye çalışır, yerel kanallarda gösterilen en eski Hollywood yapımı savaş filmlerini siyah-beyaz demeden herkesi sıkmak pahasına da olsa bıkmadan izler, filmler biter bitmez de ağzımdan türlü türlü motorlu uçak sesleri çıkararak düşlerimde uçurmak için bineceğim bisikletime koşardım.
Doğal olarak artık bisikletim benim bir savaş uçağı olurdu ve tek elimde biriktirdiğim bütün taşları gelene geçene, önceden belirlediğim hedeflere  ''bombardıman'' yapmak niyetiyle  bıkmadan atıp, bıkmadan fırlatırdım. (motorlu uçak ve makineli tüfek seslerinin gürültüsüyle) 

Gece gündüz savaş uçağı resimleri çizer, yeri gelir kendi tasarımlarını da bu çizimlere ekleyerek hevesimi en üst düzeyde tutardım. F-4 ler, F-5 ler, Tornadolar; öyle bir noktaya gelmiştim ki tepemden geçen uçağın sesinden hangi model olduğunu söyleyerek çevremdekileri şaşırtıyordum. Sağdan soldan da sürekli resimler dergiler, posterler toplayarak ta kısa sürede elimde büyük bir uçak resimleri arşivi oluşturmuştum. İlgimi bilen ve oğlu havacılıkla ilgili bir alanda çalışan sınıf öğretmenimiz de bir gün yalnızca benim için bir çuval dolusu uçak dergisi ve posterleri getirmişti sınıfa. En büyük yanlışı şuydu ki
 bana bu büyük ''hazineyi'' elden vermektense sınıfta teslim etmeyi uygun görmüştü. Doğal olarak bu koca arşiv kısa sürede sınıftaki kız-erkek tüm diğer öğrencilerce yağmalanmış, bana da kala kala bir kaç parça resim ve tanıtım kitapçığı kalmıştı. Evet, çuvalım hiç yok yere yağmalanmıştı! Sınıftaki benden başka hiç kimsenin uçaklara bu denli ilgisinin olmayışı ise bu elden çıkan hazinenin yürekleti acısını bir kat dah artırmıştı.  Ne yazık ki büyük olasılıkla ellerine geçirdikleri güzelim ''Cobra'' helikopter posterleri bir kaç gün sonra kent çöplüğünü boylamıştı...

Savaş uçaklarına böylesine ilgi duyduğum günlerde, bir ilgi alanımda ''savaş uçağı maketleri'' olmuştu. Büyük alış veriş merkezlerine her gittiğimizde yağlı boya savaş uçağı resimleriyle dolu o maket uçak reyonlarının bende yarattığı heyecan bambaşkaydı. Ah bir de şu fiyatları pahalı olmasaydı!... En ucuzu otuz liradan başlıyordu ki; o yıllar deli paraydı benim için. Bir kaç satın alıştan sonra artık yeni bir pahalı maket daha isteyemez olmuştum. Bir süre sonra öğrendim ki askeri hava üslerindeki çalışanlara kimi sıra ''metal'' savaş uçağı maketleri veriliyormuş. Bu benim için inanılmaz bir duyumdu! Her önüme gelen subaya, astsubaya bana da bir maket bulmaları için yalvarırdım. Çok kişiden ''kesin'' söz aldım bu konuda, gel gelelim bu gün daha elimde bir tek bile ''metal'' uçak maketi yok : )

İşte bu ''savaş uçağı maketi'' yapımı konusu, benim o yıllarda kendi olanaklarımla bulduğum bir maket yapım yöntemiydi. Bizden ''üç boyutlu bir şeyler'' yapmamızı isteyen resim öğretmenimize bu maketi yapıp götürdüğüm gün çoğu kişi benimle dalga geçmiş; tüm ''iki boyutlu'' olduğu yönündeki suçlamalar öğretmenimizin karşı çıkmasıyla yerle bir olmuştu. Üç boyutlu olan bu maketten o sıralar bir sürü yapmış, evde küçük bir sergi oluşturmuştum. En iyi yönü gerçek uçakların modellerini de bu çalışmalarımda kullanabiliyor olmamdı....

YAPIMI

 Araçlar
*Makas
*Cetvel
*Kalem

Gereçler

*Kalınca karton
*Yapıştırıcı (Tabancalı sıcak silikon bu iş için en uygun yapıştırıcı dır. Çocukluk yıllarımda bu gereç elimde olmadığından kullanması güç iş olsa da uhu, bant gibi şeyler kullanırdım)

Başlangıç
Öncelikle elimizdeki kartona aşağıda görüldüğü gibi üçgene benzeyen şekli cetvelle çiziyoruz. Bu bizim uçağımızın kanadı olacak; bu nedenle olabildiğince düzgün ve bakışık (simetrik) çizim yapmaya çalışın. Boyutları size kalmış. Uçağınızın ne kadar büyük olacağı en başta yapacağınız bu kanat büyüklüğüne bağlı olacak.

Görüntü 2: Kanadın karton üzerine çizimi

Görüntü 3: Kanadın çizildiği gibi kesilmesi.

Arka Ufak Kanatların kesilmesi.
Büyük kanatı kestikten sonra ondan daha küçük ve birbirinden ayrı iki küçük kanat daha kesilecek. Aşağıdaki görüntüde ''C'' olarak adlandırdığım iki parça keseceğiniz parçalardır ve uçağın arka kanatları olacaktır. ''C'' parçasının solundaki büyük kanat ilk adımda kesilen kanattır. Küçük kanatların ne büyüklükte olacağını büyük kanada göre ayarlayın..

Görüntü 4: ''C'' parçacı adını verdiğim arka ufak kanatlar

Uçak Gövdesinin Çıkarılması
Uçak gövdesi, kanattan sonra en önemli ikinci parça. Uçağınızın gösterişli olmasını da büyük ölçüde kanat ve gövde biçimleri etkiler. Kartonumuza aşağıdaki gibi bir uçak gövdesi şekli çiziyoruz ve ardından çizdiğimiz gibi kesiyoruz. Boyutunu ise şöyle ayarlayın: İlk kestiğimiz büyük kanadın uzunluğunun neredeyse iki katı olsun. Yazımın sonundaki resimlere bakarak ta kendiniz bir ölçü tutturabilirsiniz. 

Görüntü 5: Uçak Gövdesi. Ben Bu gövdeyi F-4 Phantom Uçaklarından Esinlendim. Eskiden Yaptığım Maketlerin Çoğu Da Bu Biçimde Olurdu. Buna Karşın Sizler Hoşlandığınız Diğer Uçakların İnternetteki Resimlerine Ve Çizimlerine Bakarak Kendi Maket Biçimlerinizi Oluşturabilirsiniz.

İniş Takımlarının (Tekerlerin) Çıkartılması
Uçağımızın iniş takımları kulağa gülünç gelse de yalnızca üç küçük diktörtgen parçadan oluşacak. Bu parçaları aşağıdaki görüntüde ''A'' parçaları olarak adlandırdım. İniş takımlarının ne büyüklükte olacağını önceden kestiğiniz uçak gövdesi parçasına göre belirleyin, o da aşağıdaki görüntüde gözüküyor.

Görüntü 6-7: İniş Takımlarının Çizimi - Kesilmesi.

Füzelerin (Silahların) Çıkartılması 
Füzeleri de aşağıdaki görüntüdeki gibi çizip düzgünce kesiyoruz. Boyutları uçak gövdemizin uzunluğunun tam olarak yarısı olacak. Füzelerin burunları ve arkaları kanatlara koyuldukları yerden dışarı taşmalı ki göze güzel gözüksünler.

Görüntü 8: ''B'' Parçası Olarak Adlandırdığım Füze Takımları.

Uçak Motorları
Uçağımız bir savaş jeti olacağı için uçağımıza iki jet motoru yapmamız gerekecek. Bunu da, aşağıda ''D'' olarak adlandırdığım iki diktörtgen parça keserek yapacağız. Boyutlarını uçak gövdesine göre aşağıdaki gibi ayarlayın. Çok uzun ya da çok kısa olurlarsa işinizi görmezler. Uçak kanadın burnundan uçak egzozuna kadar uzanmalılar.

Görüntü 9: Uçak Motorları İçin Gereken İki Dikdörtgen Parça (''D'')

---UÇAĞIMIZ İÇİN  ELDE ETTİĞİMİZ TÜM PARÇALAR--

Görüntü 10: Uçağımızda Kullanacağımız Tüm Parçalar

UÇAK PARÇALARININ BOYANMASI,  SÜSLENMESİ

Uçağımızın elde ettiğimiz tüm parçalarını, işlevlerine göre her iki yüzlerini de boyayıp, çizmemiz gerekecek. Bu iş için baştan savma resimler değil, gerçeğe uygun çizimler yapmamız gerekecek. Bu nedenle elinizdeki gerçek uçak resimlerine bakarak bezemeler yapmanızı öneririm. Aşağıda benim artık el alışkanlığı olduğu için bir kaç dakikada çıkardığım süsleme biçimleri var. Ben çok uğraşmak istemediğim için abartmadan temel süslemeleri yaptım, siz isterseniz renkli kalemler, fırçalar, dahası yazıcınızdan çıkartıp kestiğiniz gerçek görüntüler kullanabilirsiniz.

 

---PARÇALARIN BiRLEŞTİRİLMESİ---

Parçaların birleştirme işlemini silikon tabancasıyla yapacağız. Başka bir yapıştırıcı türü de kullanabilirsiniz, yine de söylemeliyim ki bant ve uhu gibi yapıştırıcılar sizi çok zorlar. En iyisi sıcak silikondur, sıktığınız anda katılaşıp sertleşir.
 Uçağımızın ana büyük kanadını düz bir yere koyuyoruz.

Görüntü 12: Birleştirme işleminin ilk aşaması büyük kanatla başlıyor.

Büyük kanadın üzerine kanadı tam ortadan ikiye bölecek biçimde uçağın gövdesini dik bir şekilde yerleştiriyoruz ve aşağıda gösterildiği üzere kırmızı ok hattı boyunca silikonla buradan bir kez geçiyoruz. Aynı işlemi gövdenin arka yüzüne de yapıyoruz. Yapıştırma bitip silikon soğuduğunda gövdeden tutup uçağınızı biraz kaldırıp sallayın, eğer gövde ile kanatlar çok sallanıyorsa bir kat daha silikon geçin ki sağlam olsun.

Görüntü 13: Kanadın Tam Ortasına Denk Gelen Uçak Gövdesi, Solda Görülen Silikon Tabancasıyla Kanada Oturtulup Yapıştırılıyor.

Görüntü 14: Yalnızca Gövde İle Kanatları Birbirine Tutturulduğunda Bile Uçağımız Şimdiden Bir Savaş Uçağı Görüntüsünü Aldı.

Şimdi sıra, arkadaki kuyruğa küçük kanatçıkları eklemeye geldi. Daha önceden ''C'' parçası adını verdiğimiz kanatların her birini aşağıda görüldüğü üzere uçağın kuyruk kısmına kırmızı hat boyunca silikonla yapıştırıyoruz. ÖNEMLİ! Bu küçük kanatçıkları kanatlara doğru çok aşağı yapıştırmayın, üste doğru yükseltin. Nedeni kanatçıkların altındaki boşluktan jet motorlarını geçirecek olmamız. Eğer kanatçıkları çok aşağı yapıştırırsanız motor kanallarını büyük kanatla kanatçığın arasına sığdıramazsınız.   

Görüntü 15: Küçük Kanatçıklar Yapıştırılırken...

Tekerlerin yapıştırılması için uçağımızı ters çeviriyoruz ve görüntüdeki kırmızı çizgiler ve onların arka yüzleri boyunca kanat altlarına yapıştırıyoruz. Silikonlama işlemi bitince Uçağınızı düz çevirip masa üzerine bırakın. Eğer sağlam bir şekilde yapıştırmadıysanız teker çubukları uçağı taşımayacaktır, bir kat silikon daha geçin. Eğer çubuklar eşit boyda değilse uşağını yamuk duracaktır, o zaman bir makasla uzun olan parçaları kırpabilirsiniz.    

Görüntü 16: Tekerler Uçağa Yapıştırılıyor. Küçükken Bant Ya Da Uhudan Başka Yapıştırıcı Bilmediğimden Yapıştırıcısı Kurumayan Tekerler Sağa Sola Yatar, Kopar Ve Beni Çılgına Çevirirdi. Daha Sonradan Uhuyla Yapıştırdığım Tekerlere Bantla Sağlı Sollu Desten Vererek Kurutma Yöntemini Bulunca Biraz Olsun Sevinmiştim..

***Füzelerin yapıştırılması da tekerlerin yapışamsında kullandığımız yolla olacak.Ön ve arka tekerlerin tam arasına, füzelerin burunlarının biraz dışarı çıkacağı biçimde yapıştırma yapın. Altta, konumları gösteren bir görüntü daha ekledim.

Görüntü 17-18: Üstte Yapıştırılan Füzeler, Altta İse Uçağa Alttan Bakıldığındaki Yapıştırma Konumları Gözüküyor. Yeşiller Tekerler, Kırmızılar İse Füzeler.

Jet motorlarını yapmak için  daha önceden ''D'' adını verdiğim iki dikdörtgen parçayı kullanacağız.
Diktörgenlerin her ikisini de birer su oluğu şekline getirip katlıyoruz. İsterseniz silindir bir boru olarak  ta katlayabilirsiniz. Aşağıda işlem açıkça gözüküyor.

Görüntü 19: Jet Motorlarının Dış Yüzeyini Kaplayan Tünelllerin Yapımı.

Oluk gibi katladığımız parçaların her birini gövdenin iki yüzeyine yapıştıracağız. Olukların ağızları gövdeye doğru bakacak biçimde gövdeye doğru parçaları sürün ve arkadaki küçük kanatların altına aşağıdaki gibi ittirin. Ardından kanalların üstündeki hat boyunca bu kanalları gövdeye yapıştırın. ÖNEMLİ! Bu işlemleri Uçağınız yerdeyken yapmayın, yoksa karton tekerleri yamultursunuz, uçağı elinize alarak bu işlemleri yapın.

Görüntü 20: Motor Kanalları Her İki Yüzde De Yerleştiriliyor.

!!!İŞTE ÜÇ BOYUTLU SAVAŞ UÇAĞIMIZ!!!

 Görüntü 21: Savaş Jetimiz Göreve Hazır!..

Görüntü 22: Savaş Uçağının Arkadan Görünümü

Bütün İşlemler Bitti! Savaş uçağımız artık sergilenmeye, oynanmaya hazır. Kanatların uçlarını yukarı doğru bükmüş olduğumu görebilirsiniz, bu gerçek uçaklarda da görülen güzel bir biçim. Burada gösterdiğim tüm işlemleri kendinizce zenginleştirebilir, boyayabilir, modelleri değiştirebilir ve daha da geliştirebilirsiniz. Çocukluk yıllarımda 43 parçalık oyuncak uçak koleksiyonumun üzerine bir de bu yaptığım uçakları ekleyerek ne kadar çok eğlenirdim!  O günlerde elimdeki çok az  gereçle yapmaya çalıştıklarımı bu gün ile kıyasladığımda ne kadar içten, saf ve özgünlermiş...

Zırhlar (Çocukça Zırh Yapmak...)

                                       
Resim1: Bir Romalı Lejyoner

Bir parça bükülebilir karton, incece olanından kara bir ip, iğne, adi bir bant ve uhu…

Sanırım bunlar işimi görür!

Ama bu karton çok ince değil mi ki?

Olsun yahu, çamur toplarına karşı koysa yeter…

Hadi bakalım aç tarih kitaplarını, olmadı biraz da savaş filmi izle, seç beğen al kendine bir savaş zırhı!...

 

  Askeri kıyafetler neden ilgi çekicilik konusunda bu kadar iyidirler bilinmez. Duruşlarında, renklerinde bir ayrıcalık vardır genelde. Özellikle eski savaş kıyafetleri bu konuda oldukça değişik biçimler seriyor meraklı gözlere. Çağımız da her hangi iki değişik milletten birer askeri yan yana koysalar, üniformalarının üstündeki bayraklar ve yazılar olmasa çoğu kez ayırt edemeyiz kimden olduklarını. Ama eskiden öyle miydi ya, kahverengisi, kırmızısı, yeşili, demiri, bakırı, örme zincirleriyle doğu ve batı medeniyetleri oldukça değişik kıyafetler kullanmışlar savaşlarda.

 Özellikle Avrupa ordularının zırh konusunda işi fazlaca abarttıklarını düşünmemek olanaksızdır. Bir Avrupa Ortaçağ atlısının görünümü, boyası dökülmüş parlak bir kola kutusunu andırır neredeyse. Sanırım Türklerde çeviklik, beden gücü ve hız daha çok önemsendiği için zırh konusunun üzerine fazla düşmemişiz. Türk askeri, rahat giysiler giymelidir ki, koşan bir attan ötekine atlayıp uzun eğri kılıcını ya da osmanlı tokadını var gücüyle basabilsin düşmanın üzerine. Söz gelimi Orta Çağ Avrupa savaşlarında binlerce Avrupalı asker, yalnızca zırhlarının ağırlığı ve çokluğu yüzünden çamura saplanıp boğularak ölmüşler bir çok savaşta…

 İşte, aklımdan bu türlü düşleri ve düşünceleri geçirdiğim çocukluk zamanlarımda hep aynı soru aklıma gelirdi: ‘’Neden benim de beni koruyacak, arkadaşlarım arasından sıyrılmamı sağlayacak, ve mahalle savaşlarında gücüme güç katacak bazı giysilerim olmasın?’’

            

Resim 2: Bütün Savaş Zırhlarımı Giydiğimde Tam Donanımlı Bir Asker Olarak Üstteki Gibi Görünürdüm... Başımda Silindirik Ve Oldukça Terletici Bir Kask, Elimde Akasya Kılıcım, Kalın Oluklu Kartondan Çift Katlı Ağır Bir Kalkan (üstünde düşsel devletimiz Franpiyus un imgesi var), Bol Cepli Ve Yeşil Askeri Tarzda Pantolon Ve Kollarımla Bacaklarım Dışında Tüm Bedenimi Kaplayan Tek Parça Silindirik Kartondan Zırh. Franpiyus Bu Askerle Sonsuza Kadar  Yaşayacak!...

  Bir elimde uzun ince akasya dalından kesme kılıcım, öteki elimde taze karılmış çamurdan atışa hazır toplarım… Peki, açıkta kalan bedenimi ne koruyacaktı? Her mahalle savaşında üstüme giydiğim mavi kot ceketim sağlamdı sağlam olmasına ama, bu beni ne kadar bir asker gibi gösterebilirdi ki?

  Ve böylece bende başladım kendime bir zırh hazırlamaya. Bu yapacağım zırh, doğal olarak elimde işlenmeye en elverişli gereç olan kartonlardan oluşacaktı. Giyeceğim zırhların en kolay yapılan biçimlerden de olması şarttı. Örneğin Roma lejyonerlerinin bedenlerini saran üst üste bindirilmiş omuzdan askılı levhalar göze oldukça kolay geliyordu. Şu avrupa da sıkça kullanılan silindir kutu şeklindeki miğferlerinde yapılması pek zor değil gibiydi hani. 

 Saatlerce elimde cetvel, mezura, kurşun kalem ve kitaplarla ölçüler alıp her yerimin uhu ve bantla kaplanmasına aldırmadan bir çok kesim yaptım. Sonunda da elimden kullanışlı bazı modeller çıktı. Zırhım ünlü sarar markasının takvim olarak çıkardığı ince ve sert kartondan oluşmuş, dışı bembeyaz ama boyalı olan iç tarafı plastik kaplamayla kaplanmış bir yapıdaydı. Ayrıca suya karşı nasıl oluyorsa oldukça dayanıklıydı da bu karton.

 Tam Kapalı Kaskım

 Kask, daha önce de belirttiğim gibi silindir şekline getirdiğim dikdörtgen şeklindeki kartonun tepesine dairesel bir kapak takmamla oluşmuştu. Kulak kısımlarında ise dışarıdaki seslerin girmesi için bir sürü ufak delik, Burun kısımları ise daha çok süs için açılmış olan iki küçük üçgencikten oluşuyordu. Kendi sesimin kapalı silindirden dışarıya boğuk çıkmaması için de ağız bölgesinde yeterli büyüklükte bir açıklık vardı.

                             

Resim 3:  Kaskın Önden Görünüşü. Tam Kapalı Bir Yapıda Olmasından Dolayı Bu Kaskı Kafaya Sabitleyecek Herhangi Bir Araca Gerek Yoktu...  

                             

Resim 4: Üstten Görünüş

                             

Resim 5:  Ve Alt Taraf... Kaskın Altına Açılmış Olan Merdiven Şeklindeki Kesikler, Omuzlarımın Aşağı Yukarı Hareketlerini Engellememesi İçin Açmıştım. Hızlı Bir Şekilde Kılıç Sallarken Kaskın Konumunu Bozmaması Gerekirdi. 

 Yarı Açık Miğfer

Yarı Açık Miğfer, tam kapalı olan miğferimin görüş alanımı büyük oranda daraltmasından, hava geçirmez olduğu için kafamı pişirmesinden ve oldukça hantal olmasından dolayı bir çözüm olarak bulduğum kullanışlı bir modeldi. Apartman aralarında bağırıp çığırarak bir elimizde kılıç ve öteki elimizde boncuklu tabancanın olduğu savaşlarda kullanmaya oldukça elverişliydi. Miğferin tek parça olması en önemli özelliğiydi. Ama bir başka yararlı yönü ise her giysime görsel olarak uyumlu gitmesiydi.

             

Resim 6:  Mahalle İçindeki Apartman Aralıklarında Delicesine Bağırarak Koşuştururken Kendimden Emin Bir Şekilde Kaskımın Bana Sağladığı Gösteriş Ve Korumanın Tadını Çıkarıyorum. Üstümde Yine O Çıkarılabilir Kollu Mavi Kot Ceketim Var... 

Yarı Açık Miğferin Yapılışı

  Aslında buraya yarı açık miğferin yapılışını gösteren bir dizi resim koyacaktım ama, yapımı çok basit olduğundan gereksiz olurdu. Adım adım ilerleyen kareler içinde hareketli resim olarak yapım sırasını göstermek daha ilgi çekici olacak.

                                                       

Resim 7: Yarı Açık Miğferin Yapılışı. Ben Kolaylık Olması Bakımından Kare Bir Kağıtla Gösterdim. Denemek İsteyecek Olursanız Kalınca Bir Karton Kullanmalısınız. Turuncu Kısımlar Bant Ve Yapıştırma Yerlerini Gösteriyor. Takılan İp İse Çene Altından Geçecek Olan Sabitleyici İp. Aslında Bütün Bu Kask Daha da Geliştirilmeye Açık Bir Yapıya Sahip. 

                             

 Resim 8: Bantlığın Üzerine Koyduğum Bir Bulldozer Bilyesi,  Karton Miğferim için Model Olmaya Gönüllü Oldu. 

Gövde Zırhım

 Gövde koruması zırhların içinde en önemli görevi üstleniyordu. Gösterişli, hareketleri engellemeyen, kolayca dağılmayan bir yapıda olmalıydı. Bu gibi gereklilikler beni olabildiğince tek parçadan oluşan bir zırh yapmaya yönlendirmişti. Elimdeki karton çok inceydi ama ne de olsa kaliteli bir markanın kaliteli bir kartonu olduğu için  oldukça dayanıklıydı. Tek yüzündeki plastik kaplaması bu dayanıklılığın en önemli kaynağıydı. Kusurlu yönü ise bu plastik iç yüzeyin beni aşırı terletmesiydi.   

                                 

Resim 9: Gövde Koruması (Ön) Alttaki Etek Pilesini Andıran Kesikler Süsten Çok Bir Gereklilikti. Hareket Ederken  Bacakların Zırha Olan Etkisini Olabildiğince Azaltıyorlardı. Ayrıca Omuz Hizasına da Zırhın Kollarımı Engellememesi İçin Yarım Daire Biçiminde Kesik Açmıştım.  Zırhımın Önüne Kalemle Kartal, Defne Yaprağı, Franpiyus Armasını Çizmiş Ve Çeşitli Bilgiler Yazmıştım.

                                       

Resim 10: Gövde Korumasının Arka Görünüşü. Zırhı Omzuma Bağlayan İki Kemer de Dayanıklı Ve Esnek Kartondan Yapılmış, Zırhla Olan Bağlantı Noktaları İse Uhuyla, Bantla, Zımbayla Tutturulmuştu. Zırhın Arkası Biraz Açıktı Çünkü Her Giysinin Ayrı Bir Kalınlığı Vardı. Arkaya Tutturduğum İpleri Gevşetip Sıkarak Bu Açıklığı Ayarlayabiliyordum. Çoğu Kez Birilerine Zırh İplerimi Bağlamaları İçin Yalvarmak Zorunda Kalırdım.

Kalkan

 Kalkan, zırhlı bir savaşçının vazgeçilmez araçlarından biridir. Benimde tam donanımlı bir asker olabilmem için, işe yarasın yaramasın elimde bir kalkan bulundurmam zorunluydu. İşe yaraması biraz zordu çünkü güçlü bir kılıç darbesi aldığında özellikle tutma kısmının bağlantı noktaları çok hasar görecekti.

 Bu nedenle kalkanım saldırıdan çok hareketsiz savunma için yapılmalıydı. Örnek vermek gerekirse karşı takımdan size doğru ufak taş ve çamur topu atışları başladığında, ilerlemekte olan siz hemen kalkanı yere dik bir şekilde koyup onun arkasına gizlenmeli ve atış kesilene ya da yeni manevra yapana kadar beklemeliydiniz...

                                                  

Resim 11: Kalkanın Önden Görünüşü. Kahve Rengi, Oluklu Ve Kalınca Bir Kartondan İki Dikdörtgen Parçanın Kesilip Üst Üste Bindirilmesiyle Oluşmuştu. Ön Yüzünde Büyükçe Çizilmiş Bir Franpiyus Arması Vardı. O Günlerde Yaptığım Kalkanda Üstte Gösterdiğim Gibi Bir Gözetleme Deliği Var Mıydı Anımsayamıyorum Ama Bunu Yapmayı Sürekli Düşünmüşümdür...

                           

Resim12: Kalkanın Arkadan Görünüşü. Alt Tabakada Kalan Kartonda Dikdörtgensel Bir Oyuk Açmış Ve Buraya Alüminyum Levhadan Bükmüş Olduğum Tutma Kısmını Bağlamıştım. Alüminyum Levhada Açtığım Deliklerden Teller Geçirerek yapmıştım Bunu. 

                                                 SONUÇ

Yarı açık miğferi, boncuk tüftüf ve kılıç savaşlarında kullanmıştım ama yapmış olduğum diğer zırhları  nerede ve ne kadar kullandığımı pek iyi hatırlayamyorum. Çok iyi hatırladığım bir şey varsa o da bu zırhları evin en kuytu ve en derin köşelerine, atadan kalma antika bir eşya gibi oldukça özenle saklardım. (Çoğunlukla masa ve dolapların duvarla kalan ara kısımlarına:)  Kafam pişer her yerim ter olur, sesim boğuk boğuk çıkar, çevredeki sesler kaskımın içinde uğuldayıp dururdu. Dışarı çıktığımda esintiler başıma vurur ama ben yalnızca onların seslerini işitebilirdim. Aynanın karşısına geçer, boyuna yeni eklemeler yapardım bunlara.

Bir keresinde yaptığım eklenti çok ilginçti. Kışın kar topu savaşlarında kullanmak üzere bu zırhları beyaz naylonlarla kaplamıştım. Sonradan bunları çıkardım gerçi, zaten yarı açık miğferin dışında kolayca kullanabileceğim pek te bir şey yoktu.

 Kış için yapmayı hep düşünüp te hiç yapamadığım zırhlardan birisi de ''Sıkı Örülmüş Bere'' tasarımıydı. Öyle bir kışlık şapka ördürecektim ki kendime, tamamıyla bir miğfere benzeyecek ve oldukça kalın bir ipten örülüp sert bir yapıda olacaktı. Kar toplarına karşı iyi bir savunma olabilirdi.

Keşke bu günlere kadar gelebilseydi bu düşle yoğrulmuş oyuncaklar. Küçük karton giysilere bakıp bakıp gülerdim şimdi.

Gövde zırhımın yapımını ve üstündeki çizimleri bitirdiğim zaman altına şu notu iliştirmiştim:

''FRANPİYUS YAZ-KIŞ SAVAŞLARI ZIRHI''...

                                       

Resim 13: Eski Türklerden Bir Zırh Kuşamı (Kıpçaklar)...

Mahalle İçi Savaşlar-3 (KUM DÜZÜ SAVAŞI-2 )

                                   => Yazının Bir Önceki Kısmını Okumak İçin Tıkla 
Bir çığırtı kopararak elimdeki tüm taşları fırlattım havaya ve gülünçtür ki kendi bu kez siperlerimize doğru hücuma geçtik. Ortalığı dağıtan bu düşman askeri, kendi yıkılmaz ''Doğal'' siperine sırtına yediği bir kaç taşla beraber atlayıp gözden kayboldu hemencecik. Ama giderken de boş durmayıp bize verdiği zararı kat kat artıracak bir kaç manevra da yapmayı unutmadı. En son baştaki askerime siperini koruması için emir vermiştim ama dinlememişti işte.
               

Harita6: Kum Düzünü Geri Alma Mücadelesi. Bu an, olmadık yerde olmadık mevziler almamıza neden olmuş ve cephemizde bir süre devam edecek olan çöküş ve panik havasını yaratmıştı. Benim Kuvvetim Hem Saldırı Hem Savunma Yapıyor.

Kum Düzü tepesini geri almıştık...
Hemen yıkılan kuyularımıza geçip savaş durumunu sürdürdük. Bu sırada düşman çoktan yeni saldırı düzenini almış ve bizim cephemizdeki karmaşayı fırsat bilip her yönden saldırıya geçmişti. Tanrım! Savaşın bu noktasında yenilecekmiydik yoksa?
Ya askerlerimin yıkılan siperleri nedeniyle moralleri olduğundan fazla bozulmuşsa, ya siperlerimiz hasar gördüğünden savunma durumunu bir türlü alamazsak, cephanemizde azalmış!!!...Düşmanın sığınağı yıkılmaz doğal uçurum nasılsa! Buraları bırakıp kaçmaya başlarsak bunun utancını nasıl kaldıracağım ben? Hayır! Böyle bir şey asla olmayacak! Sonuna kadar Direneceğiz!

-HAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!

Siperlerimizi, savaş sürerken zar zor da olsa onarmayı başarmıştık. Hiçbir zaman eskisi gibi olmayacak olsalar da bize yeterlerdi. En azından benim siperime ulaşacak kadar sokulamamıştı düşman. Bu da beni biraz olsun sevindirdi.
Son olarak düşman hattımıza girerken ve çıkarken ön savunma hattımızı oluşturan diktiğimiz çapraz korkuluk sopalarını ve küçük kaldırım taşı duvarlarımızı da yıkmıştı ama, bunları onaracak kadar siperin dışına çıkamadık ve zaman da kaybetmek istemedik. Çocuk sırtına o kadar taş yediği halde, kaçarken yıkmasaydı ne çıkardı şu duvarcıkları!...
  Tüm bu hareketler sırasında savaşın başında depoladığımız bombalarda tükenme noktasına gelmiş ve son olarak ta düşman grubunun siperlerimize yaptığı ufak çaplı hasarda dağılıp gitmişlerdi. Kendimizi savunmamız ve sonrasında saldırıya geçmemiz için mutlaka cephane toplamalıydık. Son dakikalarda gördüm ki yanımızda yöremizde ne varsa fırlatmaya başlamışız. Siper kazdığımız sopalar ve havada ufak duman bulutları bırakarak ilerleyen kumlar...
Tükenen cephanemizin durumu hakkındaki bilgiyi, en son siperdeki arkadaşa hemen ilettim ve o da gönüllü olarak bomba toplamaya çıktı. Ama bundan önce kendimizi yeni cephane gelesiye kadar biraz olsun idare etmek için, önce ben yerimi bırakıp biraz taş topladım ve arkadaşlara verip yerime geçtim.
Bomba toplamak savaş alanında yapılan en zor işlerden birisiydi. Bir yandan taş arıyorsunuz, bir yandan gelen taşları savuşturmaya çalışıyorsunuz, arada bir de kendi topladığınız taşları karşı tarfa savurup topladıklarınızın azalmasına neden oluyorsunuz. Bunları herkese dağıtmakta apayrı bir zorluktu. Karşı taraf yaptığımız her hareketi izleyip bize nefes aldırmamaya çalışıyordu.

-Bombaları bittiiii! Saldırıııııeeeeaaaıııın!, Bomba toplamalarına izin vermeyiiiiğğiiiinn!, Zafer biziiiim!

''Çat, çut, küt pata, güm!''

+Gelin bakalım! bombamız yoksa kumumuz sopalarımız var!...Saldırın arkadaşlar, bırakmayın siperleri!.

Bizim öbekten bir kişi kaçar gibi oldu bir an. Tereddüt edip geriye kaçıldı, ama benim zafer umuduyla dolu sözlerimi işitince geri girdi yerine...
(Karşı siperlerden birkaçı yerinden çıkma özgüvenini bulur ve bize doğru saldırıya geçer, ama biz yerdeki inşaat kumlarını nefes almadan ardı ardına sürekli yüzlerine doğru fırlatmaya başlayınca göremeyen gözlerini elleriyle kapatarak dururlar ve bizler delirmiş halde bağıra bağıra kum attıkça en sonunda geri çekilirler. Bu arada birbirimizle boğuşurcasına kenetlendiğimiz durumlarda yaşanır. Ama elimize yeni geçirdiğimiz her bomba, bu sahneyi dağıtıp bizim saldırıları püskürtmemizle sona erer.
            

Harita7: Geri Çekiliş. Toparlanma sürecimiz Boyunca Düşman Askerleri Ön Savunma Hatlarımızı Çoktan Geçmiş Ve Ana Savunma Hatlarımızı Zorluyorlar. Biz İse Ana Savunma Hatlarımızı Bırakmamaya Çalışarak Uygun Uzaklıkta Mevzilenmeye Çalıştık. Uç Köşede Ben Her Tehlikeyi Göze Alıp Ana Savunma Hattımızı Koruyorum. Bu Hareketim Askerlerimi Yüreklendiriyordu Ve Benim Yakınıma Gelmeleri Yolunda Onları Yüreklendiriyordu.

+Bomba geldiieea! Alın, hemen sende al, tamam şuraya depolayın, depoyu koruyun!

+Saldırııınnn!! Acımayın, Püskürtün onları!

+Ala, Ala, Ala, Ala, Alah! (Bir çocuk gaza gelip çocuk sesiyle mehter marşından aklında kalan nağmeleri çığırır)

+İşte buu! onların siperine saldırın, yıkın heryeri!
(Düşman grubu siperleri terk edip ana yurdun düzlüğüne doğru geri çekilmeye başlar...)


Resim7: Bir Saldırı Anı. Bu Sahne Bir Savaş İçinde Defalarca Kez Tekrarlanır...

-Hayo Hayırr, siperimizi bozamazsınız!

+Siz bizimkileri bozuyordunuz ne haber? 

                           

Harita8: Zafere Giden Yol. Beyaz Boşluk Olarak Görülen Geri Çekilme Sonucu Durduğumuz Eski Yerler Ve En Sonunda İlerleyip Durduğumuz Yeni Yerler. Buradaki Hareket Oklarımıza Bakıldığında Bir Merkezde Toplanıp Dağıldıklarını Görebiliriz. İşte Bu Nokta Yeni Cephane Getiren Askerimizin Yığınak Noktasıdır. Burada Ceplerini dolduran Her Asker Saldırıya Geçmeye Başlar. Bu Darbemizle Savaşın İçindeki En Önemli Anlardan Birini de Yaşamış Olduk. Şüphesiz Ki Burada Anlatılan Bu Hareketler Bu Savaşın İçinde Bir Çok Kez Tekrarlandı Ve Ben Sadece Bir Kesitini Alarak Aktarımını Yapıyorum.

(Ama zafer sarhoşluğu ile siperlerimizden çok uzaklaştığımız için bombamız ve saldırı gücümüz azalmıştır. Oyun da bu kadar çabuk bitirilmemelidir... Ana yurda kaçan ve henüz parkın yapılmadığı zamanlar olduğundan yerde bir çok iri çakıltaşı bulan düşman grubu eline ne geçerse bize atmaktadır ve sonunda bizimde başka bir seçeneğimiz kalmaz...)

+Hiiiiiii!, bombamız bitti geri çekilin, nasıl olsa bu çatışmayı biz kazandık! Hemen siperlere geri dönün, onlar yerlerini tam olarak almadan atışa başlayın, toparlanamasınlar!

Savunmaların ve saldırıların bir anda olup bitiverdiği bu anlarda, savaş alanının dışına çıkarak cephane toplayan arkadaş, siperlerimizi ağzına kadar doldurmuştur.

+Aferin sana bu ne böyle oğlum! Nasıl topladın bu kadar taşı sopayı, senin rütbeni yükseltiyorum ve sana savaşın en çalışkan askeri ünvanını veriyorum!...


Yarım saat kadar sonra...                                                                                             Savaş tüm hızı ile sürerken bir ara karşı tarafın atışlarının önce azalıp sonra kesildiğini hissettik. Siperlerdeki hareket durmuştu. Birbirimize ne olduğunu sorarken Düşman grubundan bir ses yükseldi:
-Savaşı Durduruuuun!
Önce anlam veremediğimiz bu sesin önce bir tuzak olduğunu düşündüm ama bir takım konuşma seslerini duyunca bu şüphem, yerini meraka bıraktı. Yavaşça doğrulup uçuruma doğru yürüdüm... Karşı taraftan bir arkadaş meğer evden çağırılmış ve savaşı bırakacağını söylüyordu. Eyvah! oyun bitmiş miydi şimdi?
Hayır, olmamalıydı bu. Hemen oyundan ayrılmaması için bir iki söz zırvaladım ama çocuk kararlıydı. Onlara savaşı bitirirlerse yenilmiş olacaklarını söyledim ve bu sözümle beraber önceden gevşemiş olan düşman çocuklar kendilerini toparladılar. Ama en büyük güçlerinden birisini kaybetmiş oldukları için huysuzlanmaya başlamışlardı. Siperler için ayak oyukları kazan, duvarlar ören bu velet gerçektende grubun önderi gibi birşeydi. Ayaklarını sürüye sürüye savaş alanını terketti...
Evet, cephelerde saplanıp kaldığımızdan ve karşılıklı atışmalarımızda bir üstünlük sağlayamadığımızdan savaşımız saatlerdir bitmek bilmiyordu ama bu durum oyunu sonuçsuz bırakmamıza neden olmamalıydı.
Bunları düşünürken aklıma gelen bir fikir beni yeniden canlandırmıştı.
Ağzıma girmiş olanca kum, dişlerimin arasında çatırdıyordu. Tırnaklarklarım kazmaktan çizilmiş ve iç çamaşırlarıma kadar toza bulanmıştım. Henüz terlememiş olan bıyıklarımda biriken ince kumları yaladıkça, ağzıma çamur tadı çalınıyordu. 
            
Resim8: Bir Savaş Anından Kesit. Düşman Askerlerinin Otlara Ve İplere Tutunup Yaptığı Yükselme Hareketleri Ve Ardından Gelen Atışları da Görünüyor.


Kirpiklerimde duran bir kaç beyaz taş parçacığını elimle ovalayıp atarak, Alın! dedim.
-Adamlarımızdan ikisini size verelim! Bakın! Ordumuzdaki en iyi atıcıdır bu asker, alın! Hatta ötekini de alın!
-Bunu duyan düşman grubu önce ne olduğunu anlamadı ama benim umut dolu bakışlarım ve sözlerim keyiflerinin yerine gelmesini sağladı.
Anlaşma sağlandıktan biraz sonra karşıya geçecek arkadaşın kulağına bir kaç şey fısıldayıp gönderdim.
Savaş yeniden başlamıştı. Tüm hızımızla taş savurmaya devam ediyorduk ama karşı taraftan gelen atışlar oldukça sıska ve seyrek atışlardı. Attığımız dört-beş ataşa karşılık anca bir-iki taş geliyordu isabetli olarak.
 Böylece bir beş dakika geçtikten sonra artık bu işten sıkılmıştım. Oyuğumun yanına, kumun hemen üstüne bıraktığım, ucunda bayrak asılı kılıcımı elimle kavrayıp yukarı doğru dikilttim ve olanca gücümle HEEEEEYYYT!' diye bağırdım. Gürültü patırtı arasında duyulmayan sesimi daha da yükselterek bayrağı sağa sola doğru salladım.
Hemen sonra düşman grubundan bir ''Bıraksana Len!!'' sesi gelmiş ve karşıdan gelen  atışların hepsi durmuştu. Hiç ara vermeden bizimkilere ''Koşun'' emri verdim ve yerlerimizden tozlar kaldırarak mezarından fırlamış cesetler gibi ayaklanıp uçurum ağzına doğru koşup, ardından yavaşladık.
Manzara acıklıydı.
Karşı tarafa gönderdiğimiz askerlerimiz, kurduğumuz tezgahtan habersiz olan düşmanların yanında savaşırken birden savaşı bırakıp, ellerini kollarını tutup kavramışlardı. Düşmanlar etkisiz hale getirilmişti. Şimdi de yerlerinde çırpınan bu askerleri durdurmaya çalışıyorduk. Düşman askerlerinden birisiyle kargaşanın içinde bir ara göz göze geldik. Bana olan kızgınlığını okuyabiliyordum gözlerinden. Bana bakan asker çırpınmayı kesince diğerleri de durdu.                                       Savaş bitmişti...
        
Resim9: Harabeler...
Bir oyunla da olsa bu bitmez kısır döngüyü bitirmiş ve savaşın galibi olmuştum.
Ertesi gün gruptan ayrılan çocuğun karşısına geçip ona defalarca bir savaşı kaybettiğini hatırlatıp eğlenmek hoş olacaktı. Yakaladığımız askerleri esir alıp, uyduruk bir sorgulama yeri yaptık ve hiç olmayan şeyleri anlatmaları için onları zorlayıp durduk. En sonunda akşam olduğunun farkına varıp tüm kaslarımın yorgunluğu ve yaşadığım susuzluk içinde esirleri serbest bıraktırdım. 
Evlerimize dağıldıktan sonra geride, içi kumla dolmuş oyuk siperler, Yıkılmış bir kaç savunma duvarı ve sonsuzluğa karışacak olan ayak izlerimiz kalmıştı. Eve gittiğimde yine apartman da soyacaktı annem beni tabi ki.
Çamaşırlarımdan dökülen olanca kum, apartmana hoş bir toprak kokusu yaymıştı... 
            
Resim10: Elveda Size Anılar...
   YAZI DİZİSİNİN EN BAŞINA GİTMEK İÇİN TIKLA
İlgili sözcükler: ugrasi, blogcu, uğraşı, deney, gözlem, anı, düşün, araştır, öğren, uygula, ev, yapımı, el, yapımı, evde, elde, yap, nasıl, elektrik, elektronik, jeoloji , yer bilimi, kimya, fizik, eğlence, oyun, basit, kolay, model, çalışma, prensibi, savaş, savaşı,  oyunu, çocuk, anı, anılar, çocukluk ,90 lar, 80 ler, cephe, mevzi, hat, tarih, tarihi, Türk, osmanlı, mehter, zaferi, barış, antaşma, ,bayrak ,bayrağı, haritası, haritalar, haritaları, savaşçısı ,savaşçı

Mahalle İçi Savaşlar -2 (KUM DÜZÜ SAVAŞI-1)

Yazı Dizisinin İlk Kısmını Okumak İçin Tıkla 
Kum düzlüğü savaşı, yazı dizisinin ilk kısmındaki kuşbakışı harita da 1. numaralı olarak gösterilen yerde yapılmıştı. Bu savaştan sonra bugün beni en çok düşündüren şey savaşın taşlarla ve sopalarla yapılmış olmasıydı. Çocukluk cesareti işte. Bugün eline taş alan birisini görsek topuklar kaçarız herhalde...
          
Resim1: Kum Düzlüğünün Yandan Görünüşü. Görüldüğü Üzere Bu Yer, Tepe Eteklerinin Mahalle İçine Sokulduğu Alanın En Uç Noktasında Ve Sonunda Ufak Bir Uçuruma Varılıyor. Bu Uçurumun Varlığı Daha Sonra Bizi Çok Zor Durumlara Düşürecekti...(En Öndeki Görüntü).
Kum düzlüğünde ben ve diğer arkadaşlarım yine her zamanki gibi çeşitli kuyular açıp kendimize yeni oyunlar türetiyorduk. Havanın kavurucu etkisi, öğle vakti geçmiş olduğu için hafifçe kırılmıştı. Açtığımız kuyular o kadar simetrik ve düzgündü ki aklımdan hemen ''siper gibi oldular'' diye bir düşünce geçti. Ne şanslıymışım ki o anda uzaktan bize doğru gelen bir kaç arkadaşımda beni heyecanlandırmaya yetmişti. İşte düşmanda göründü!
Elimde ne varsa yere bırakıp hemen yanlarına koştum ve ''Savaş yapalımmı, yer çok uygun hadi istediğiniz adamı seçin'' gibilerden dolambaçlı bir çok laf ettim. Savaş oyunlarını başlatmak çok zordur.  Savaşta özellikle karşı takıma atmaya çalıştığınız adamlar çok nazlıdır. Annesinin ona yaramazlık yapmaması için ettiği lafları hatırlayıp, giysilerinin yıpranacağını söyleyip, taşlı sopalı bir mücadeleye girmekten kaçınmanın gerektirdiği bakışlarla sizi iyice deliye çevirirlerdi.
  Ama bende yöntem çoktu. Onlara heyecanlı laflar edip iyice çoşturduktan sonra kendi grubumuzun güçsüz olduğundan da yakınıp dururarak acınası bir hava yaratırdım mutlaka.
-Bak oğlum benim adama ya, şu kollara bak nası atsın koca taşı taa karşı tarafa? İş yok benim adamlarımda... (Arkadaşta sinsice sırıtırdı bu arada)
 Böylece düşman grubu olacak bu arkadaşlar nazlı ve çekingen adımlarla savaşın yapılacağı yere doğru yaklaşmaya başladılar. İlk anda sordukları şey onların nereye mevzileneceği oldu doğal olarak. Kum düzlüğüne çıktıklarında ise gördükleri manzara karşısında iştahları kabarmıştı. Açtığımız siperlerde kendilerinin yattığını hayal etmiş olacaklardı ki, hemen orayı sahiplenmeye giriştiler.
-Hayır oğlum burası bizim! Saatlerce uğraştık buraları kazmak için!
-Ohooooldu o zaman biz nerede duracağız siz korunaklarınızı yapmışsınız bile bizede yer verin ohoo zaman?
-Oğlum burada nasıl savaş yapacağız Allah aşkına! Daracık yeri mi paylaşalım şimdi? Oldu, biz yapalım size verelim!
-Taam o zaman savaşmayız bizde, siz bomba attığınızda biz nereye saklanacağız?
Tam o sırada aklıma kum düzünün Ana Bölgeye bakan (İlk haritada var) tarafı geldi. Adam boyu yüksekliğinde bir uçurum olan bu taraf düşman grubu için iyi bir siper olabilrdi. Ayrıca dik bir eğimi olduğundan düşman grubunun bize yapacağı ani hücumları da engelleyebilirdi.
-Bak aklıma ne geldi siz bu tarafa gelin bakın ne kadar yüksek bir siper var, hem bizim siperler kumdan, burası sert topraktan, bakın ne kadar geniş, biz size asla yaklaşamayız!
Çocuklar tav olmaya başlamıştı. Aşağı inip uçurumu gözden geçirdiler... Bir kaç dakika sonra bir çıkıntı aradan sıyrılıp:
-Eee biz nereden bomba atacağız burası çok yüksek siz bizi buranın tepesinden şişlersiniz?
+Olurmu ya öyle şey bakın yumuşak toprakta var burada işte elinize sopayı alıp( Göstererek) şu şekilde vura vura buraya ayak koymak için oyuklar açacaksınız böylece sizde kendi siperinizi açmış olacaksınız. 
 Ve işte sıra en can alıcı harekete gelmişti. Önce gerildim, sonra biraz uzaklaşıp uçuruma doğru koşarak bir sıçrayışta yarısına kadar zıplayıp uçurum kıyısındaki otlara tutundum ve uçurumu aşıp ve tepeye çıktım.
-Bakın! işte bize böyle hücum edeceksiniz!
Ve sonunda tav olmuşlardı... Aklımdan tepeye çıkmaya çalışırken ki şişleyeceğim çocukları geçirmiştim gülerek.
              
Resim2: Şu Adamın Kollarına Bak!... Düşman Tarafını Savaşa Girmesi İçin İkna Etme Çalışmalarımdan Bir Sahne. Kendi Askerlerimin Güçsüz Ve Zayıf Oldukları Düşüncesi, Karşı Tarafa Mutlaka Aktarılmalıydı. (Yutturulmalıydı).

Savaş Hazırlıkları.

 Dibi sert ve ıslak olan inşaat kumuna açtığımız mezar şeklinde siperleri gözden geçirmeye başladık hemen. İşleri hızlandırmalıydık çünkü karşı taraf sopa sallamaktan bıktığı zaman savaş isterdi, istediğini alamazsa da oyun alanını terkederdi.
O anda işin ciddiyetini ve kötülüğünü de kavramıştım:                                           Taşla yapılacak bir savaşta bizler yere yatarak, keklik gibi avlanacaktık ayakta taş atan düşman tarafınca. Siperler arası yakın sayılırdı, düşman grubunun da görünürlüğü biz düzlüğün kör tarafında olduğumuzdan sıfıra yakındı.
 Olamaz! Yan kanadımız da büyük bir açıklık vardı! Düşman siperinin sahip olduğu uçurum, bizim siperimizin sağ kanadını, yerini düzlüğe bırakarak çepeçevre sarıyordu. Düşman, uçurumun dibinden sürüne sürüne sağımıza sızmaya çalışırsa, dik bir şekilde anayurda dönük kazılmış siperlerimizde sağa doğru taş atmak olanaksızlaşacak ve yerimizden o tarafa taş atmak için doğrulduğumuzda sap gibi karşı yönden taşları yiyecektik.
 Düşman bu açığımızı akıl etmediği sürece bu açığımızı onlara hissettirmemeli ve en kısa zamanda sağ arkamızda bir duvar inşa edip korugan haline getirerek karşı yöne gizlice sızmak için de üs olarak kullanmalıydık.
Siperler Kendini Aşıyor.
Kısa bir keşif gezisinden sonra, kendi siperimi daha korunaklı yapmak için gereken araç gereçleri topladım. Kaldırım inşaatından kalmış uzun dikdörtgen ve altıgen beton döşeme taşları, oluklu kartonlar, sivri sopalar, ezilip yayvanlaşmış pet şişeler ve doğayı çöp sanan insanlar tarafından atılmış plastik bir toz küreği ağzı...
Mezarlarımızın(!) baş tarafını korumamız şarttı. Bacağıma yediğim bir taş beni etkilemezdi ama başıma gelen bir taş, savaşı acı bir sonla noktalayabilirdi.
Uzun ve ağır yükseltme taşını el derilerimi soymasına izin vererek zorlanır bir şekilde siperimin baş tarafına dikelttim. Karşı tarafa da aynı şekilde bir taş bulup koydum ve Köprü ayağı şekline gelen bu iki yapının üstüne plastik küreğimi yerleştirdim, uzun oluklu kartonuda bir güzel yerleştirip üstüne de ağırlık yapıcı taşlar koydum ve  kumlarla da bir örtü tabakası yaptım . Daha sonra Bu iki beton ayağın önüne sopaları çapraz şeklinde batırıp sivri taraflarının iki ucuna da dikdörtgen oluklu kartonu geçirip bir güneşlik yaptım. 
Bunları yaparken benim siperimin korunaklığını  görüp savaştan soğumamaları ve  etkili bir savunma yapıp canlarını da korusunlar diye kendi arkadaşlarıma da benzer korunaklar yapmaları için yardım edip öneriler veriyordum. Gerekirse de kendi malzemelerimi bölüştürüp dağıtıyordum.
         Resim3:Koruganlar...
İşte tüm bunlar sürerken olmasından korktuğum bir başka şey başıma geldi. Gün batımı yönünden, sokakları arşınlayan, bizden büyük abiler geliyordu. İçlerinde tanıdık bir iki kişi vardı ama onların da sırıtmalarından başımıza iş açılacağını anlamış gibiydik.                                                                                                             Beklediğimiz gibi bize doğru geldiler. Hemen işimi bıraktım ve arkadaşlara da bırakmaları yönünde emir verdim. Emrimi pek takmayıp kazmaya devam ediyordu birisi. Ama iş işten geçmişti. Kum düzüne ilk ayak basan bizim tanıdıklar olmuştu.
-Ne yapıyorsunuz burada?
+Hiiiç, öylesine kazıyoruz işte oyun oynuyoruz.
-Bunlar ne la?
-Siper yapmışlar kendilerine.
-Savaş mı yapıyonuz len siz hangi ülke oldunuz?
Bu sırada siperlere yaklaşmış ve ayaklarını sağa sola oynatmaya başlamışlardı. Bu, bir yıkım olacağının ilk göstergesiydi her zaman.  Bu olanları izlerken yaptıklarımızı açıklamaya başlamıştım gerilen ortamı yumuşatmaya çalışarak. Bu sırada gelen grubun diğer üyeleri düşman grubu ile sohbete girişmişlerdi.
''Oyun bozuldu'' diye içimden geçirirken çocukların benim yaşımda olan birisi ayağı ile kazdığım siperin duvarını zedelemiş ve bende üstüne doğru giderek bunu yapmamasını söylemiştim. Çocukların yüzlerinin kapkara olmasına, giydiklerine ve pervasızca sırıtmalarına bakılırsa bunlar aşağı mahallelerden gelen serseri magandalardı.                                                                                                             +Yapma! Ben onunla kaç saattir uğraşıyorum biliyor musun?
-Baa ne? kih kih kih.
+Ne yapıyorsun sen ya? Çekil git şuradan! Analarınız gün gün gezip duracaklarına sizin gibileri eğitsinler de bizim gibileri rahatsız etmeyesiniz?
-Sen bizim anamıza mı küfrediyorsun şimdi? Ne demek bu?
+Hayır, şu anda senin yaptığın şey benim emeğime saygısızlık. Ben bununla ne zamandır uğraşıyorum senin gelip yaptığın işmi şimdi? Düpe düz cahillik.               Bu son söylediklerimden sonra çocuk biraz düşünüp tanıdık abilere göz attı. Birisi oturduğu yerden başını bize doğru umursamazca çevirdi. Sonunda ondan beklediğim söz gelmişti:
-Tamam bırak gidelim bozma... 
           
Resim4: Magandalık Irsi Mi? 
Sonra bu serseri grubunun dikkati başka şeylere doğru yönelip bizim düşman grubunun siperine doğru yol aldılar. Bende onların tarafa yönelirken bizim düşman grubundan bana yönelen bir ses yükseldi:
-Sen gelme! Ne yaptığımızı görmeyin!
-Gelme lan! dedi serseri takımından biri de gülerek.
Benim için tehlike geçmemişti henüz ama, daha deminki durumdan iyiydi şu an ki olanlar.
Serseri grubu, aralarında savaşın kimin kazanacağına yönelik bir kaç söz söyleyip kendilerince yorum yaptılar, iki tarafında yaptıkları hakkında karşılaştırmada bulunup sonunda ceplerinden çıkardıkları çekirdekleri çitleye çitleye uzun iskarpinleriyle ana yurdun otluklarını ezerek uzaklaşıp gittiler...
 Bu olaydan sonra bende gerçekten karşı grubun neler yaptığını görmek istemiştim. Bu nedenle yavaşça yanlarına doğru yöneldim ve: Ben sizin siperinize bakayım, sizde bizimkine bakarsınız! diyerek bağırdım. Onlarda bizim cephede neler olduğu üzerine meraklanmış olacaklar ki seslerini çıkarmayıp geriye doğru çekildiler. 
Şaşırmıştım.
Sonradan gelip gruba yeni katılan bir çocuğun atılımı ile bu çocuklar gerçekten iyi bir iş çıkarmışlardı. Uçuruma tırmanmak için oyuklar açmışlar, bolca cephane biriktirmişler, yukarı yükselebilmek için tutanaklar sarkıtmışlar, hatta kendilerine uçurum dibine gizlenme yeri bile yapmışlardı.  ''Acaba hatamı yaptım diye içimden geçirmemiş te değildim. Ama kendi elimle yaptığım siperleri karşıya veremezdim ya... Sıra bizim alana bakmaya gelmişti. Hepsi de sırayla işini bırakıp bizim siperlerin düzenlice kazılmış kuyularına baktılar, son derece sağlam dikilmiş korunakları görüp biraz  isteksizce fikirlerimizi yokladılar ve geri döndüler. O andan sonra görüntü yasağı yeniden gelmişti her iki taraf için.
 Son an ki durumlarından  anladığıma göre bu çocuklar sıkılmaya başlamışlar ve bizim siperlerimizdeki durumu görünce de hayıflanmışlardı.  Bir an önce bu işi bitirmek gerekiyordu. Siperlerin tamamlanmasına yakınlaştığımız sıralarda da zaten karşı taraftan bize doğru yapılan taciz atışları da sıklaşmıştı. Kazma işine dalıp gittiğiniz sırada birden yanınızda patlayan bir taş düşmesi sesiyle irkilebilirdiniz her an. Ve arkasından gelen kikirdeşme sesleri...Ama biz hazırlıklarımızı bu zorluğa rağmen sürdürüyorduk hız kesmeden.
Özellikle son yaptığım yenilik çok ilgi çekiciydi. Saydam pet şişeyi kafa korunağının uç tarafına düzgünce yerleştirip gözetleme camı yapmıştım. Böylece gözlerimde korunmuş oluyordu. 
Son düzenlemeleri yapıyorduk. korunaklarımızı genişlettik ve ıslak toprak kokan soğuk oyuklarımıza boylu boyunca uzanıp rahatsızlık veren yerleri tıraşladık.
           
Resim5: Kullanılacak Olan Bir Kaç Savaş Haritasında, kum Düzü Ve Çevresindeki Belli Başlı Yerler.(Kuş Bakışı) Kum Düzünün Ucu, (Sıklaşan Çizgiler) Uçurumu Göstermektedir.
Bunların olduğu sırada, arkamızdaki susuz vadiye yapılacak olan tiyatro inşaatı kapsamında döşenen ve bize çok yakın olan kaldırımdan bir adam gelip, büyük tepe yönüne gidecekken bir an durup bizi süzdü ve seslendi:
-Ne yapıyorsunuz bakalım burada?
(Haydaa bu da nereden çıktı şimdi? Sakın ola burası belediyenin kumudur bozun üstünde yaptıklarınızı bakalım gibilerden konuşmasın?) 
+Savaş yapacağız amca siper kazıyoruz!
-Savaşmayın, barışın, barış yapın!
+Hayır amca biz savaşacağız!
İnce gözlüklü amca arkasına aldığı kızılımsı güneşle beraber böylece yoluna devam etti. Barış güvercini dedikleri şey bu olsa gerekti:).
-Savaş Başlasın!
 İki taraf arasındaki hazırlıklar bitmek üzereyken karşı gruptan bir ses geldi:
Savaş başlıyooooooo! Ve  ardından bizim tarafa atılan bir taş...''Küt!''
-Hayırrrrr Lan! Daha biz hazırlanmadık!
 Evet, biz siperlerimizi yaparken çok zaman harcamıştık, karşı taraf ise resmen hazıra konmuştu. Bizim gruba emir verip taş, sopa, ne bulurlarsa getirmelerini emir ettim. Bende sarı çakıl taşları toplamak için boş ceplerimle apartman garajlarına daldım. Bu sırada kimsenin bilmediği gizli cephanemden de kılıcımı alıp savaş alanına geri döndüm.
 Artık zamanın geldiğini anlamıştık. Siperlerimize yattık ve arta kalan kartonları sırt ve ayaklarımıza kapatıp, bacaklarımızı da kumlarla örtüp kendimizi iyice yerleştirdik koruganlarımıza.  
Her şeyin hazır olduğunu gördüğümde kendimi toparladım ve yapsammı yapmasam mı gibi hisse kapılmakla beraber emiri verdim:
+Savaş başladıııı!!!
İlk taşı atmamla beraber düşman sipelerinde bir hareketlenme görüldü. Yükselip inen kafalar kendilerine yeni yerler arayıp duruyor ve tekrar tekrar görünüp, yok olup gidiyorlardı.  Bizim siperlerden gelen düzenli bir atışa karşılık olarak düşman korunaklarından da düzensiz bir şekilde atış başlamış ve ilk taşlar bizlere denk gelmeyip etrafımıza düşmüşlerdi.
Bizim bölgenin kumu kızıl doğal toprağa oranla daha tozsuz olduğu için avucuma yerden alabildiğimce kum alıp savurdum karşıya. Yere düşen yüzlerce minik taşların çıtırtısıyla beraber düşman tarafında bir hoşnutsuzluk olduğu da kesindi. Atılan kumlar havada dağılıp saç diplerine doğru yol almış ve elbiselerin içini bile doldurmuştu.
Bizler depoladığımız taşları bir bir sallarken önüme koca bir taşın düştüğünü görüp irkildim bir an için. Taş yere düşer düşmez bir toprak tabakasını etrafına su sıçramasına benzer şekilde sıçratmış ve hızla ilerleyen taş ve kum parçaları benim göz koruyucu pet şişeme, hırçın bir dalganın dalgakıranlara vurması gibi çarpıp Hışşş!! diye bir ses çıkarmıştı. Pet şişe geriye doğru, bende yere doğru gidip irkilmiştim.
          
Resim6: Kafamıza Ve Vücudumuza Yağan Onca Taşa Rağmen, Manzarayı Seyrettiğim Bazı ''Bir Kaç Saniye'' lerden Birisi. Bu Anlar Oyunun Zevkine Vardığım Doruk Noktalarıydı. Ayrıca Savaş İçin Plan Yapmamı Sağlayan Genel Gözlem Anlarıydı da. Arkasına Gizlendiğim Şey Gözlerimi Toz Toprak Sıçramalarından Koruyan Saydam Pet Şişedir.
Tüm bunlar olurken arkadaşlarımın da yaptığı oturaklı atışları görmek beni cesaretlendiriyordu. 
Düşman grubunun elinde bulundurduğu  doğal korunağı kendine yetmiyormuş gibi, uçurum eşiğine ve tepe eteklerine uzanan uzun hat boyunca aralıklarla bizden görerek küçük surlar şeklinde kaldırım taşları ile duvarlar yapmışlardı. Bu duvarlar bizi iyice körleştirdiği için iri taşlarımızla bu duvarları ve çul çaputları yıkmak yolunda atışlarımızı tek yöne doğru sıklaştırmıştık.
-Ohaaaooohaaa o kadar büyük taş atmak yoook, kafamıza gelse noolur biliyomusun?
Ama duvarı yıkmanın başka yolu yoktu.
       
Harita1: İki Tarafında İlk Ve Genel Yerleşme Durumları. (Açık Mavi Bizim, Koyu Mavi Karşı Taraf). Arada Kalan Mor Hat, Bizim Yaptığımız Ön Savunma Hattıydı, Aynı Zamanda Sınırdı. Mavi Renkteki Düzensiz Hat İse Düşmanın Saldırı İçin Kullandığı Uyduruk Duvarlardı. Kırmızı İle İşaretlenmiş Kuvvetler Liderleri Göstermektedir. Doğal Olarak Bizim Grubun Lideri Ve Tek Plan Yapıcısı Bendim. Düşman Grubunda Göze Çarpan İlk Şeyde Birleşmiş Ve Tek Parça Savunma Hatlarının Olmasıdır. Bunun Nedeni Hepsinin Uçurum Dibine Toplanıp Bu Doğal Duvarı Kullanmalarıydı. Bizim Grupta En Ağır Savunma Görevi Benimdi. Hem İleri, Hem Sağ Kanat Hem de Arkamızda Kalan, Küçük Bir Savunma Hattı Olarak Görülen Sonradan Yapılma Arka Hattı. 
Düşman yıkılan karton ve taş siperlerini bir kaç kez onarmaya kalktıysa da kafasını çıkarana taş savurduğumuzu bildiklerinden sonunda pes edip yıkık bir şekilde duran korunakları onarmayı bırakıp gelişigüzel düzensiz siperlerini bıraktılar ve ana savunma hatlarına doğru kaçtılar. Dik uçuruma kazdıkları ayak koyma oyuklarını da yükselmek için ne kadar ustaca kullandıklarını gözden kaçırmamıştım doğal olarak...
 Karşılıklı taş atışları sırasında bizler savaş havasına iyice girmişken sağ tarafımda bir hareketliliğin olduğunu sezdim.
-O da ne? Sağ kanattaki uçurum eşiğinde bir düşman askeri farkında olmadan bize doğru kayarak atış yapmaya başlamıştı sırıtarak. Taş ve eline gelirse ufak sopalar fırlatıyordu. Hemen bir emir vererek tüm atışları bir anda sağ kanada yönlendirdim.
Sağımızdaki asfalt yolda havai fişek patlamasından sonraki çatırdamaları andıran sesler gelmeye başlamıştı.
-''çatır çatır çıt çıt çıt çıt çotanak!!''
Bu hücum, onlarca taşın asfaltta sekmesi sonucu çıkan seslerle beraber püskürtülmüştü. Seken taşların herhangi bir araca fırlamasından korkarak atışı kestirdim.
Ama düşman bir kere sezmişti burayı. Mutlaka bu açığı ilerleyen dakikalarda kendi yararımıza döndürmeliydik.... Ayağımda hissettiğim basınç şoklarından, içine girdiğim kumların bana atılan taşların etkisini emdiği anlaşılıyordu. Bunu düşündüğüm iyi olmuş diye geçirdim içimden.  
Arada sırada düşman yeni bir atağa geçmek hevesi ile bağırıp çağırarak üstümüze doğru çıkıp gelmeye çalışıyordu ama yaptığımız etkili savunma sonucu, ana bölge ile uçurumu birbirine örtü gibi bağlayan tümseklere dağılıp, yeniden korunaklarına dönüyorlardı.
Bizim atağa geçme şansımız yoktu, çünkü sap gibi yere yatık bir durumda yalnızca keskin atışlar yapmakla yetinebiliyorduk.
            
Harita1: Düşmanın Ek Saldırı Duvarları Yok Edilmişti.  
Tüm bu keşmekeş böylece sürüp gidiyordu.
Bir anda başımın üstünde ani ve büyük bir patlama sesi duyarak irkildim ve korkudan ıslak kumun içine siniverdim.
Bir kaç saniye öylece donup kaldıktan sonra ne olduğunu anlamak için oyuğun içinde sürünerek geriye çekildim ve yavaşça doğruldum. Bir de ne göreyim? Başımı koruyan plastik korunak ortadan ikiye çatlamış ve oluklu karton da eğilmişti. Sopalar bir yana hafifçe yatarak bir şeyi engellediklerini belirtircesine yorgunca dikilmeye devam ediyorlardı. Tüm bu yapı, kendi üstünde ağırca bir taşı tutuyordu. Evet! İri bir taş bana doğru atılmış ve bu korunak benim hayatımı kurtarmıştı. Bu sahne karşısında donup kalmıştım.
+Ohoooğluum şuna bak koca taşı kafama attılar korunağım beni nasıl korudu! Şuna bak ikiye ahayrıldı resmen! 
+Bu kadar büyük taş atmayın lan!!!  
Kaybedecek vakit olmadığından bir çırpıda korunağımı düzeltip savaşa naralar atarak devam ettim.
Sağ kanattaki açık, sinirimi gittikçe bozmaya başlamıştı. Bu taraftan bize doğru yapılan hücumlar sıklaşmaya başlamıştı ve en sonunda bizimkilere daha iyi savunma yapmalarını emrederek yerimden ayrıldım ve savaş öncesindeki öngörülerime dayanarak geri sağ kanata yapmış olduğumuz küçük korunağa doğru yönelip savunma durumunu aldım. Bunu gören düşman bana bir iki başarısız atış yapıp dikkatini yeniden ana sığınaklarımıza verdi.
Ama ben kararlıydım. Asfalt yolla bizim bulunduğumuz yükselti arasında kalan bu uçurum dibi yolunu kullanarak düşmana ani bir baskın verecektim!
Benim bu küçük sığınakta sürekli duracağımı sanan düşmanlar,  ana siperimin boşalmasını  fırsat bilip daha da hızlanmışlar ve beni unutmuşlardı. İşte tam zamanıydı. Elime geçirdiğim bombalarla aşağı atladım, yolumu hızlıca ve sessizce alarak düşman siperini solundan çevirmek üzere yol aldım. Ama bir de ne göreyim;
 Benim kullandığım bu yolun sonunu düşman cephanelik olarak kullanıyormuş meğer. Yere düzgünce serilmiş bir çok irili ufaklı taşı görerek şaşkınlığa uğradım. Ve önüme çıkan ilk kişiye bombalarımı fırlattım. Bu arada hatırlatmada yarar var ki önemli vücut bölümlerimize güçlüce taş atmamaya özen gösteriyorduk.  
             
Harita2: Yapılan Atışmalar Sonrası Savaş İçinde Görülen İlk Hamle. Bu Hamleyi Ben Yapmıştım Ve Asıl Amaç Sağ Kanadı Düşmandan Temizlemek, Ard Amaç İse Düşmana Solundan Baskın Verip,  Uçurum Duvarından Uzaklaşmalarını Sağlamak Ve Açığa Çıkmalarının Önünü Açmaktı. Açığa Çıkan Askerler Kolay Hedef Olurdu...
 Düşman, kendi askerini vurduğumu görmesi ile bu dar geçite, üstüme doğru yığılmaya başladı.
Sıkışacağımı hissedince ana sığınaklarımızdan uzak olduğumu da hatırlayıp hemen geri çekilmeye başladım. Bu sırada ayağıma yediğim bir kaç taşın acısını da içime gömmüştüm çoktan.
Geri çekilirken yere serilmiş taşları topladım ve kalanları acele içinde savurduğum tekmelerle dağıtmaya çalıştım. 
-Ya napıyosun yaa bırak onları onlar bizim cephanemiz!
+İyi ya işte, cephaneliğinizi dağıtıyorum!
(Ayağıma sarılarak ve gülerek):
-Bıraksana len!
Meğer bu sırada bizimkiler bu boğuşmayı görüp siperlerini bırakmışlar ve bizi izliyorlarmış. Durumu kavrayınca kendimi tutamadım ve kahkahaları bastım. Bir yandan gülerek bir yandan ayağımla tekmeler atarak yerleri dağıtıyordum. İyice gevşemiş ve işi eğlenceye dökmüştük bu anlarda.
             
Harita3: İlk Hamle Sonrası Oluşan Saldırı Ve Savunma Durumları.( İçbükey Hatlar Saldırıyı, Dış Bükey Hatlar Savunmayı Gösteriyor.) Bu Hamle Sonrası Tüm düşman Grubu Sürü Psikolojisi İle Bana Yüklenmişti. 
 Hemen kendime gelerek ''Beni Koruyuun!'' diye bağırdım bizimkilere. Siperde kalan son adamım da bu sesime kulak vererek bana yardıma koştu. Bu son gelen çocuğu, siperini bırakmaması için uyardım ama, şamatayı gören çatıştığımız noktaya koşuyordu neler olduğunu görmek için.
 Sağ kanattaki uçurumun üstüne dizilmiş askerlerim dar geçitteki düşmanlara taş savurarak beni korudular ve böylece elime aldığım taşlarla geri çekilmeye başladım.
                Harita4: Yetersiz Kalan Saldırı Hareketim Sonucu Zor Duruma Düşmem, Arkadaş Kuvvetlerimin Beni Desteklemesi İçin Mevzilerini Boşaltmaları İle Sonuçlanmıştı. Düşman Grubunu Korkutup Süreceğim Yere, Onları Sağ Kanada Yüklenmelerine Yol Açtım Bir An İçin. Geride Kalan Kuvvetlerim Hem Boğuşmalarımı İzliyor, Hemde Sağ Kanada Yönelen Birisi Olursa Taş Atışı Yapıyorlardı. Yanımdaki Kuvvet İse Saldırılarımı Yaparken Tehdit Atışları İle Benim Yolumu Açıyordu.
Ama bu sırada gördüğüm bir manzara beni deli etti: Son siperinde boşalmasıyla açıkta kalan kum düzü tepeciği topraklarına bir düşman askeri sızmış ve siperlerimizi tekmelemeye, ön savunma duvarımzı yıkıp dökmeye başlamıştı hunharca gülerek.
           
Harita5: Bir Felaket. Haritada Boşluğu Fırsat Bilip Bizim Mevzilerimize Dalıp Çıkan Düşman Kuvvetinin Hareketleri Açıkça Görülüyor. Bu Andan Sonra Toparlanmamız Çok Zor Oldu. Bu Durum, Emirimi Dinlemeyen Tek Bir Askerim Yüzünden Olmuştu. 
3.(SON) KISMI OKUMAK İÇİN TIKLA