Şarap Yapımı (Evde) Üzerine...

Evde Şarap Yapımı Üzerine... 

Şarap yapımı, aslında ilgi ve uğraş alanlarımın içerisinde daha önceden yer edinmemiş ve birer deneme olarak kalmış uğraşılardandır. Çocukluk yaşımda elimin altında bilgisayar ve internet yoktu...Doğal olarak elimin altında ulaşabileceğim kaynaklar satın alınmış, çoğunlukla TÜBİTAK popüler gençlik ve çocuk kitapları dizisindendi, ya da herkesin evinde bir dönem olmuış olan 'Meydan Larousse' ansiklopedileri...
Kimya üzerine yazılmış böylesi bir kitapta meyvelerden şarap yapıldığını okumuş ve şaşırmıştım. Meyvelerin kendisi benim için birer tatlıydı, şarap eldesi de ne demek oluyordu?...

Ansiklopedilerden öğrendiğime göre de bu liste epeyce uzundu. Japonlar pirinçten (sake) , Türkler sütten (kımız) , Avrupalılar arpa ve baldan, her ulus ya da kültür zaman içinde çok değişik kaynakları kullanarak içkiler yapmışlar.

Yakın bir komşumuzun kendi memleketinden bize armağan olarak getirdiği kuşburnu taneleri önceleri evde pek ilgimi çekmemişti. Yalnız, babam bu meyvelerin suyunu tencerede kaynatıp bir içecek biçimine getirdiğinde benim de aklımdan ''bu meyvenin de şarabı olmaz mı'' diye bir soru geçti...

Buzdolabına konmuş olan kuş burnu suyunu hemen çıkarıp elime ansiklopediyi de alarak basit bir şekilde şarap yapımı denemesine giriştim...


Araçlar

*Cam kavanoz

*Plastik kaşık

*Siyah torba (3-4 tane)

*Dolap (karanlık, oda sıcaklığında, hareketsiz olacak)

Gereçler

*Elde Üretilmiş Ilık Doğal Meyve Suyu (Kuşburnu suyu kullandım)

*Şeker

*Bira Mayası

*Ilık Su

*Plastik Bardak


Yapımı:

Plastik bardağımızın içine satın aldığımız bira mayasından bir çay kaşığından biraz fazla olacak şekilde koyuyoruz ve üzerine ılık sudan azar azar koyarak tümüyle çözünmesini sağlıyoruz.

Ardından cam kavanozumuzun içine yarısına gelecek kadar meyva suyumuzdan koyuyoruz ve içine iki-üç tatlı kaşığı şeker katıp karıştırıyoruz.

Kavanozumuzun içine suda çözdüğümüz bira mayasını döküp karıştırıyoruz.

İşlemimiz bitti. Şimdi kavanozun ağzını hava almayacak şekilde kapatıyoruz. Daha sonra içine ışık sızmaması için 3-4 kat siyah poşete sarıyoruz ve karanlık-sarsılmaz bir dolaba kapatıp 3-4 ay bekliyoruz...


SONUÇ
 Bu işlemlerde kesin ölçü vermediğimi görmüşsünüzdür. Ölçü vermedim, çünkü o gün bu ölçüleri  tümüyle kafama göre almıştım. Aradan üç-dört ay geçtikten sonra kavanozumu yerinden hiç sarsmadan yavaşça aldım ve dikkatlice poşetlerinden soydum. Kapağı açmamla birlikte burnuma keskin bir alkol kokusu gelmişti. Bu beni oldukça heyecanlandırmıştı. Kavanozun görünümü ise şöyleydi:

Kavanozun dibinde çamur gibi çökmüş kil renginde tabaka vardı. Üstünde ise su gibi berrak bir sıvı vardı. Yüksek olasılıkla çok fazla malzeme katmıştım ve alttaki tabaka bu çökeltiyi oluşturuyordu. Yaptığım bu şarabı kendim denemedim. Çünkü alkole karşı antipatim vardı (bu günde dahil). En yakın deneklerim aile bireyleriydi! Önceleri ürktüler, çünkü ne yaptığım üzerine bilgileri yoktu. Kavanozu gören kaçıyordu, ardından zekice davranarak berrak sıvıyı bulandırmadan bir çay bardağına boşalttım. Şarabım şimdi daha az korkutucuydu, üstelik tertemiz ve parlaktı. Burnunu bardağa götüren yudumlamaya başladı, daha yok mu türünden bakışlara tanık oldum.

Başarıya ulaşmıştım!
Daha sonradan öğrendiğime göre bira mayası ile yapılan içkiler mideye dokunurmuş. Üzüm gibi meyvelerde ise dışarıdan maya katılmasına hiç gerek olmadan şarap yapılıyormuş. Benim bu şekilde başarı göstermemden sonra babamda heveslenmiş, kendisine benden daha ustaca yöntemlerle şaraplar yapmaya başlamıştı. Yine bir uğraşıya öncülük etmiş, geride güzel bir anı bırakmıştım. Bir kaç ay sonra Japonların pirinçten içki ürettiklerini anımsayarak aynı yöntemle haşlanmış pirinç suyundan şarap yapmaya çalıştımsa da nedense aynı başarıyı gösterememiştim...Bugün olsa elimin altındaki internetle belki de çok daha başarılı çalışmalar yapabilirdim...

Çalgı Teli Yapımı

Kolay Çalgı Teli Yapımı (Kendi Buluşumdur)

* Ev yapımı çalgı yapma uğraşılarım süresince genellikle, kullandığım çalgılardan çıkardığım eski tellerle denemeler yapardım. Bu teller dışına çelik sırma sarılmış tellerdi. Kullanıldıkları çalgılar için uygun olmuş olsalarda kendi yaptığım çalgılardan elde etmek istediğim doğal sesi veremiyor, üstüne oldukça sert olmaları nedeniyle kullanımları güçlük çıkarıyordu.
 Bu yazımda özellikle yaylı çalgılarda kullanılabilecek, oldukça doğal bir ses veren ve çok yumuşak olması nedeniyle en dik baskılarda bile falso vermeyen bir telin yapılış yöntemini vereceğim. Mızraplı çalınan çalgılarda olta misinası gibi polyester gereçler kullanılabiliyor, gel gelelim yaylı çalgılarda durum biraz değişiyor. Misina teller yayı çalgılarda üst perdelere çıktıkça falso verebiliyorlar ve kimi çalgılarda temiz ses verirken kimilerinde çalışmak istemeyebiliyorlar. Oysa bu yöntemle üreteceğimiz telin naz yapmayı sevmediğini söyleyebilirim. 


Telimizi yapmak için hiç bir şeye para vermeyeceğiz. Elinizde 0.2 mm lik sıradan bir dikiş ipliği (polyester iplik olmalı) varsa hemen yapıma başlayabilirsiniz. Polyester ipliğiniz açık bir renkte olursa iyi olur, nedenini açıklayacağım.

Öncelikle belirtmek gerekir ki polyester iplik seçmemizin nedeni ucuz, dayanıklı, kolay bulunan bir gereç olmasıdır. Pamuk gibi ipliklerle çalgı teli olmaz, çok az bir gerilmeyle koparlar, üstelik yaylı çalgı için gerekli olan yüzeyin sürtünme özelliklerini taşımazlar. Eski çağlarda Orta Asyadaki yaylı çalgıların telleri için at kılları kullanılırdı. Özellikle Doğu Asyadaki çalgıların telleri de ipek ipliklerinden yapılırdı. Dikkat ederseniz saçlar, hayvan kılları ve ipekler; parlak yapıda olan, elinize sürttüğünüzde bile cırıldayan sesler
 çıkaran ilginç gereçlerdir. Keşke elimize ipek iplik ya da gerçek at kılı geçse de biz de denesek... Bulması olanaksız değil, buna karşın profesyonel bir müzisyen değilseniz para harcamaya da gerek yok, şimdilik elimizde bütçeye çok uygun bir polyester var :)

Ben burada tek bir polyester ipliğin nasıl yapılacağına değineceğim. Ardından bu ipliklerin bir araya getirilip neler yapılabileceğine değineceğim.

SES ÖRNEĞİ :
 (Uyarı: Bu Örnek Kendi Yaptığım Çam Göğüslü Çalgıdan Alınmıştır. Bilindik Türden Yaylı Çalgılardan Ya Da Mızraplı Çalgılardan Bambaşka Sesler Verebilmektedir.)

Bağlantıya Tıklayınız:

http://vocaroo.com/i/s0TJaGanyC8d

Bağlantıya Tıklayınız:

Araç gereçler

Araçlar

*Makas
*İki adet İçi dolu, hafif ağırca düzgün bir silindir çubuk (tükenmez kalem benzeri bir şey de olur.)


Gereçler

*Dikiş ipliği (Polyester iplik -çok ince olmaması gerek 0.2 mm kalınlığından az olmamalı.)


*Japon Yapıştırıcısı ya da tutkal.


*Reçine (yalnızca yaylı çalgılar için gerekli)


Bir polyester ipliği çalgınıza geçirip gerektiği kadar gererseniz ve yeterince reçine sürerseniz ya da mızrap vurursanız ondan hiç ses alamaz mısınız? Neden olmasın; alırsınız doğal olarak. Gel gelelim dikiş ipliği olarak üretilen polyester ipliklerin dış yapısı gerilme altında bırakıldığında bozulmaya uğramaktadır. Polyester ipliklere yakından bakarsanız yüzlerce küçük çaplı iplikçiğin döndürüle döndürüle bir araya gelerek oluşturduğu sarmal bir yapıda olduğunu görürsünüz. Eğer bu ipliği elinize alıp iki yandan çekerseniz. Bu sarmal yapının bozulduğunu, sık bir biçimde sarılmış bu ipliğin sargılarının seyreldiğini görürsünüz. İşte tam da bu nedenden dolayı ipliği olduğu gibi çalgınıza takamazsınız. Çalgınız yüksek ses vermez, verdiği seste bozuk ve istikrarasız olur. Bizim ilk uğraşımız sargıların sayısını ipliğin doğal sarmalını bozmadan arttırmak...
Sakın çözülmüş bir ipliği yeniden sarmaya çalışmayın, makarasından çıktığı andaki ilk düzenli yapısı bozulmuşsa ondan bir daha hayır gelmez.

Yapımı

Ne kadar uzunlukta tel kullanacağınızı ölçün. Sonra da bu uzunluğun bir çeyreği kadar fazlasını alarak iplik kesin.
Kaç santim ip kestiğinizi bir yere not edin. Bu arada ipi keserken çok germeyin ya da gevşek tutmayın. Yoksa ölçüler oynar.

İpliğinizin bir ucunu silindire bağlayın. Yalnız bunu yaparken boşa iplik harcamayın, düzgün ve yeterince ip harcayarak düğüm atın.

Şimdi ipliğinizin öteki ucunu da ikinci silindire önceki gibi bağlayın.


Bu nokta çok önemli:

Silindirin birisini elinizle kaldırın ve silindire çok yakın bir yerden iki parmağınızla ipi tutarken silindiri kendi ekseni çevreinde döndürğün. Silindir çubuk dönerken  parmağınızla onıun arasında kalan bölüme iyice bakın, siz çubuğu döndürürken ipliklerin sarımı çözülüyor mu, yoksa sıkılaşıyor mu? Eğer çözülüyorsa yanlış yöne döndürüyorsunuz demektir. Demek ki ipliğinizin sarım sayılarını sıklaştırmak için tersi yöne döndürmelisiniz.

 İşte bu mantıkla çubuğun birini elinizle havada tutarken, öteki elinizlede alttaki çubuğu iki parmağınızla fırıldak gibi döndürmeniz gereken yöne doğru döndürün. Çubuk hızlı bir biçimde kendi ekseninde dönerken  ipliğinizin hızla sıkışmaya ve sarım sayılarının artmaya başladığını göreceksiniz.
İpliğiniz sarıldıkça boyu kısalmaya başlayacak, en başta gerekenden uzun ip kesmemizin nedeni buydu.

Aynı anda ipliğinizin pürüssüz olmaya başladığını, ipin üstüne ışık vurduğunda saydammış gibi ışığı geçirmeye başladığını başladığını göreceksiniz. Sıradan bir ipteki sarmalların yatayla yaptığı açı gerekenden çok az iken, sizin sardığınız iplikteki sarım çizgilerinin  90 dereceye doğru yaklaşan bir diklikte olduklarını göreceksiniz. Bir çalgı için böylesi özellikleri olan bir tel en uygun olanıdır.

Ne kadar döndürülecek?

Eğer çubuğu gerekenden çok döndürmüşseniz ip gerekenden çok sarılmış olur, ardından alt çubuğa yakın olan yerden burulmalar, yamulmalar olmaya başlar. Bu kadar sarmanıza gerek yoktur. Sıradan bir ipliğin iki sarmalının arasındaki uzaklığa sizin yaptığınız telden en az 6 sarmal sığmalı. İpliğinize göz attığınızda oldukça dik ve küçülüp sıkılaşmış sarmal çizgileri görüyorsanız sarım sayısını abartmanıza gerek yok. Yalnız; sarım yaparken arada bir iki çubuktan tutarak telinizi hızlıca gerip gevşetin gerip ki sarımlar iyice yerine otursun. Eğer sarma işlemi yeterliyse ipliğinizin boyunu hemen ölçün. Kısaldıktan sonraki uzunluğu not edin ki, bundan sonra ona eş olacak yeni bir tel sarmak isterseniz sarım sayıları tur sayısına bağlı olarak eş olsun. İlk tel sarımdan sonra 10 santim kısaldıysa, ikinci yaptığınız teli de 10 santim kısalana kadar döndüreceksiniz demektir. Ölçüleri özenle alınız.


 Şimdi ipliğinizin alttaki çubuğunu yere koyun ve elinizde tuttuğunuz çubuktaki ipi halkasını bozmadan çıkarın. Ardından Bu halkanın heman atından düzgün bir zemine bantlayın. İpi çıkarırken ipliğinizin boşalıp çözülmemesine özen gösterin ve çok az gergin tutarak ipliğin iki ucunu birbirinden uzak tutun. Yoksa ipliğiniz kendine dolanır.
İpliğin alttaki ucundaki halkayı da çubuktan kurtarın ve zemine bantlayın. İpliği çok germeyin, çok gevşekte tutmayın. Zeminde düzgün bir biçimde boylu boyunca uzanmış iki ucu zemine bantlı ipliğiniz artık çalgı teli olmak için hazır.

 Bu aşamada aynı iplikten çalgınıza birden çok takacaksanız yaptığınız iplikleri zemine teker teker bantlayarak biriktirebilir, ardından  iplikleri çözmeden onları yerlerinden alarak çalgınıza geçirebilirsiniz. İplikler çalgı burguluklarının delikleirinden geçemeyeceğinden dolayı (çünkü uçları halkalı ve sarılı durumdadır) burguluğa geçecek iplik ucunu bakır bir tele bağlayıp japon yapıştırıcısı ile sağlamlaştırdıktan sonra burguluk deliğine bakır teli sokup o biçimde takabilirsiniz. Diğer yöntem ise halkanın düğümlendiği boğaza japon yapıştırıcısı sürüp ipliğin dağılmaması sağlandıktan sonra halkanın kesilip atılarak ucu japonla sertleştirilmiş ipliği burguluğa geçirmektir. Burguluğa geçen ipliği burguluk attığında çözülmemesi için burguluğa düğümlemeniz çok daha güvenli olur. 
İpliğinizi çalgıya taktıktan sonra yayların sürteceği bölüme bolca reçine sürüp yedirin.
İnce bir iplik yeterli sesi vermeyebilir. Ya birden çok iplik takacaksınız, ki bu iniltili doğal bir ses verir, ya da tek parça kalın bir polyester kullanacaksınız,o da açık bir ses verir. İplikleriniz çok ince olursa bir kaç ayda bir değiştirmeniz gerekebilir, kalın iplik kullandıkça kullanım süresi artar.



Mızraplı Çalgılar İçin Ne Türlü Bir Yöntem Uygulanacak?

Mızraplı çalgılar için üstteki yöntemle ürettiğiniz telden üç-dört tane yapacaksınız. Ardından bütün bu telleri yine sargı yönleri eş olacak biçimde çubuklara bağlayıp yine döndürme işlemi yapacaksınız. Bir araya getirilip hem kendi içlerinde hem dışlarında bu biçimde döndürülerek sıkılaştıtılmış olan tek parça polyester tellerden çok güzel sesler çıkmaktadır. Eğer ipliğiniz kalın ise tek bir polyester iplikten de size gereken teli elde edebilirsiniz.

       Resim 1: Büyütülmüş Görüntüyle Karşılaştırmalar. Kırmızı Çizgiler Sarımların Yaptıkları Açının Son Aşamada Nasıl Düzene Girdiğini Ve Dikleştiğini Gösteriyor.




    

Anılarda Kalan Tasarımlarım -Patlayıcı Düzenek ÇİVİ-

UYARI: Tasarımı denemenizi güvenliğiniz açısından asla önermiyorum!
Özel olarak üretilmiş, ağır yapılı ve savaş başlığı takılıp çıkarılabilen bir düzenek yapmak istediğim yıllarda tasarlamış oluğum bir patlayıcı. Düzeneğin çalışma biçimi oldukça anlaşılır, üstüne düşünlecek olursa ortaya koyduğu işin aynısını yapabilen çok daha olay tasarımlar da düşünebilirmişim. Ama asıl amacım eğlenmek olduğu için uğraşmak hoşuma gitmiş olmalı. Adını düşüş biçimi olan ''çivileme'' den esinlenmiş olmalıyım ki ''Çivi'' koymuşum. 
 Düzenek bir kalem boyutlarında, ana kaplaması ince sert bükülebilir kartondan  oluşmuş, arkasında taşıdığı dört büyük kanatçıkla dışarıya füze görünümü veren, uç bölgesindeki başlıkta iki sürgü taşıyan bir dış görünümde.
 İç yapısında ise olası bir alev sıçramasında korunması ve yeniden kullanılabilmesi açısından metal kaplamalı bir pil,  onun önünde anahtarlama sistemi ve hemen altında ise patlayıcı başlığı var. Pilin (-) kutbundan anahtarlama kısmına çekilmiş bir de tel bağlantısı var.
 Çalışma şekli oldukça basit:  ''Çivi'' ele alınır, yüksekçe bir yere çıkılıp yere doğru -bırakılır- ya da yukarı yönde yükseğe doğru atılıp yere doğru düşüşe geçmesi beklenir.
 Düşüş sırasında yöneldiği yere doğru sapmadan ilerleyebilmesi için arkasına koymuş olduğum uçları 20 derecelik açıyla bükülmüş 4 kanat hızlı bir şekilde ''Çivi'' nin kendi ekseninde dönmesini sağlayarak merkez kaç gücü oluşturuyor ve yivli bir namludan çıkan mermiyi andırırcasına hedefinden şaşmadan yere doğru ilerliyor.
 Düşüş sonunda ise patlayıcı başlık yere değiyor ama başlığın hareketli sürgülerle bağlandığı pil ve gövde kısmı, patlayıcı başlıkla ana gövdenin arasında bulunan boşlukta sürgülerin doğrultusunda ilerlemeyi sürdürüyor.
İlerleme sonunda karşılıklı değecek biçimde konulmuş iki tel birbirine değip anahtarlanarak, pilden gelen enerjiyi, ateşlemede kullanılması amacıyla üzerinden geçiriyor. 
 Bu tasarımı kağıt üzerinden gerçeğe taşımak gerçekten güzel olacaktı ama ilgi alanım zaman içinde başka alanlara kaydığından tasarımı yapma konusunda isteksiz davrandım. Daha sonradan kendimi bunu yapmaya zorlayarak ortaya kaba taslak birşeyler çıkardım ama isteksiz yaptığım bu ''Çivi'', oldukça üstün körü bir şekilde yapılmıştı. Patlayıcı başlığı saran ince streç filmin uygunsuzluğu bir yana, hareketli sürgülerin saçma sapan tellerden oluşması, kestiğim kanatçıkların yeterice iyi aerodinamiğe sahip olmaması vb. bir sürü olumsuzluk sayılabilecek başlıca sorunlardı.
 Bu denemeyi yapmama engel olan bir şey de güvenlik sorunuydu. ''Çivi'', ne kadar basit bir tasarım olmuş olsa da, çok hassas bir şeydi. Patlayıcı başlığı yerleştirmeye çalıştığınız bir sırada yanlışlıkla birbirine değecek olan teller, çiviyi elinizdeyken patlatabilir  ve bir felakete neden olabilirdi.
 Her şeye karşın tasarımı bitirdim ve odamın penceresinden aşağı doğru bıraktım. En alt kattaki öğrencilerin apartmanımızdan taşınıp gitmiş olması, camlarının önüne düşüp patlayacak olan bu düzenek ve benim için iyi bir fırsattı.  Büyük bir heyecanla üstünkörü üretimden çıkmış olan çiviyi aşağı doğru bıraktım ve yalpalı düşüşünü izledim.  
 Yere düştü, sürgülü kısmından yamularak öylece yere yapıştı. Evet; patlamamıştı. Ama bu benim için pek te üzücü bir şey değil, beklendik bir sonuçtu. Teoride kusursuz çalışan bu tasarımın, üstünkörü ve isteksiz bir üretimden çıktığı için gerçek dünyada çalışmaması olağandı. Hemen aşağı inip başarısız denememden geriye kalan patlayıcı başlık, pil ve tel gibi yeniden kullanabileceğim şeyleri ayıklamak istedim ama bir sorun ortaya çıktı.
 Ya ben yanına yaklaştığımda bu düzenek birden patlarsa? Doğru ya, düzeneğin içi birbirine değmeye ayarlanmış tellerle doluydu. Ama yapılacak bir şey yoktu. Babamın evde boya yaparken kullandığı ve her tehklikeli deneyimde yanımda bulundurduğum şeylerden birisi olan plastik gözlükleri, ''ne olur ne olmaz'' diyerek başıma geçirdim ve cesaretimi toplayıp aşağı indim. Pencere boşluğuna vardığımda ise yerde harap olmuş şekilde yatan ''Çivi'' me korkar gözlerle baktım. Öyle çok ta zarar verecek olan bir şey değildi ama aniden kulaklarda beliren bir ''güm'' sesi bile insanı sinir edebilirdi. Yavaşça düzeneğin yanına yaklaşıp iyice incelemeye koyuldum kendisini. Tehlikeli bir durum varsa başka yöntemlerle çiviyi imha etme yoluna başvuracaktım artık. Tam olarak ne durumda olduğunu anımsayamıyorum ama gövdeden ve başlıktan tutup bir kerede onları birbirinden ayırmam, korkulacak bir şey olmadığının bir göstergesiydi...
--->Tam Boyut
Resim1: Tasarımın o yıllarda yapmış olduğum çizimi.

Resim2: En Eski Cep Telefonu Fotoğraflarımdan: ''Çivi'' üretim aşamasında... 

Gemi Maketi Yapımı (Minyatür Yelkenli)

-Kendi Çocukluk Tasarımımdır-

 Gemi yapmak, özellikle kağıttan yapılacaksa mutlaka her çocuğun bir zaman uğraştığı eğlenceli bir oyundur. Arkadaşların ya da büyüklerin yardımı ile çeşitli şekillerde katlanmış kağıtlarla yapılan gemicikler kuşkusuz en sevimli oyuncaklar olarak tüm insanların aklında güzel duygular uyandırır. Yağmur birikintileri, küçük derecikler, havuz başları (su ne kadar kirli olursa olsun) en başta gelen gemicilik oyunu alanlarıdır.

 Benim de her çocuk gibi bu türlü eğlencelere (özellikle sulu olanlarına) aşırı bir ilgim vardı o zamanlar. 90 ların ortalarında yaşanan Tuzla gemi tersanesindeki facia, ondan sonra vizyona giren Titanik filmi ve ardından ekranlarda verilen bol korsanlı, bol gemili ve savaşlı filmler de benim bu ‘’gemicilik’’ alanına daha çok eğilmeme ve türlü türlü yüzen araçlar (denizaltı maketleri, motorlu tekne, batmayan alüminyum gövdeli gemiler) yapmaya itmişti. Tuzla faciası beni çok etkilemiş olacak ki epeyce zaman kağıt gemileri yakıp yakıp suya atmıştım yanarak yüzmeleri için. Onları yanarken ve dağılırken izlemek işin en zevkli yanıydı.

 Her şey bir yana yelkenli gemilerin akılda uyandırdığı duygusal esintiler beni büsbütün kendine çekmiş ve benim de artık bir yelkenli gemi filosu kurmam gerektirdiğini anımsatmıştı bana. Kağıt gemilerden ise hiç söz etmiyorum ve etmeyeceğim, çünkü onlar suyu görünce dağılıp giden gösterişsiz ve basit ‘’bebek’’ oyuncaklarıydı. Benim gemilerimin yelkenleri olmalıydı,  batmamalıydılar en önemlisi gösterişli olmaları gerekliydi.

 Kağıt gemilerimden aşağıda verdiğim gemi yapımı türüne gelinceye kadar o kadar çok gemi yüzdürme denemelerinde bulunmuştum ki, 7. sınıfta bu denemelerimi yapılma zamanlarına göre sıralayıp resimlerini çizmiş ve bir ajanda üstüne ‘’Gemilerimin Evrimi’’ adı altında kayda geçirmiştim. İçinde çizdiğim yüzlerce resmi ve yazdığım birçok yazıyı barındıran o defterimi keşke bulabilsem. Yok olup gitti geçmişe…

 

Resim1: ''Kliper'' denilen yelkenli gemilerin en hızlı türlerinden birisi.

-UĞRAŞININ YAPIMI-

Araçlar:

*Kalem

*Makas 

Gereçler:

*Alüminyum Folyo (Mutfak Folyosu) 

*Kağıt

*Kürdan

*Makas

*Bant

*İp

 

Resim2: Araç Gereçler.

   

Resim3: Ana Gövdeyi Oluşturan Tek Parça Alüminyum Folyo.

 Öncelikle alüminyum folyomuzdan makas yardımı ile düzgün bir dikdörtgen parça kesiyoruz. Burada önem vermeniz gereken nokta alüminyum folyonun sağlam olmasıdır. Üzerinde yırtık veya ufacık bile olsa delik bulunduran folyo ile su almayan bir gemi yapamazsınız...

  

Resim4: Alüminyum Folyoya Bantla Bağlanan Yelken Direkleri. 

 Düzgünce kestiğimiz levhamızı masanın üzerine bırakıyoruz ve iki kürdanımızı da uygun aralıklarla resimde görüldüğü gibi levhamıza bantlıyoruz. Aralıkların ne kadar olacağı sizin yelkenlerinizin ne kadar yer kalayacağına bağlı. Kürdanları düzgünce bantlamazsanız yamulurlar, eğilip bükülürler ve daha da önemlisi yelkenlerinizi taşıyamazlar.  

 

Resim5: Alüminyum Folyonun Ön Kenarlarının Birleştirilmesiyle Geminin Önü Ortaya Çıkıyor. Folyonun Öndeki Birbirine Bakan İki Yüzünün Birleştiği Burun Tarafı Kalınca Gözüküyor, Çünkü O Kısım  Su Almaması İçin Bir Kaç Kere Kendi üzerine Katlanmış.

 Şimdi işin en can alıcı yerlerinden birine geldik: Geminin ön burnunun oluşturulması. Geminin ön direğinin önüne bir parmağınızla sertçe bastırın ve diğer iki parmağınızla aynı anda alüminyum folyonun köşelerini yukarı kaldırıp birleştirin. Bu durumda sivri bir burunun ilk görütüsünü yakalamış olacaksınız ama daha bitmedi. Bu birleşen burnu küçük küçük geriye doğru katlayarak birbirine geçmesini sağlayın. Sonuçta yukarıdaki (resim5) gibi bir görünüm alacak geminizin önü. Bu küçük kıvırmaları iyi yapmazsanız gemiye önden su girer. İyi yaparsanız ne olursa olsun geminiz su almaz. 

 

Resim6: Geminin Yan Kenarları Ufak Bir Hareketle Oluşturuluyor.  

 Ön tarafın kıvrılmasından dolayı geminin arkasında açılarak yavaşça genişleyen bir şekil oluşmuştu. Şimdi geminin ortasına iki işaret parmağımızı  bastırıyoruz ve iki başparmağımızlada , yan kenarları yukarı doğru güzelce kıvırıp düzgün bir yan duvar oluşturuyoruz. Ve bundan sonra gemimiz bir kanal gibi düzgünleşiyor.  

Resim7: Arka Köşelerin Kendi Kenarlarıyla Bitiştirilmesi.

 Şimdi de yine işaret parmağımızla arka direğin arka köşesine doğru bastırıp diğer elimizin baş ve işaret parmaklarıyla folyonun bir arka köşesini iki parmağımızla sıkıştırıp yukarı kaldırıyoruz ve resimdeki gibi kulakçık oluşturuyoruz. Aynı yöntemi diğer arka köşe için de uyguluyoruz. 

  

Resim8: Bitiştirilen Kenarların Kulakçıkları Katlandığında Gemi Ana Şeklini Almış Oluyor.   

 Kulakçıklar oluşturuldular ama göze batacak derecede çıkıntılık oluşturdular. Kulakçıkları işaret parmağımızla arkadan destekleyerek bir birlerine bakacak şekilde gemiye doğru katlayıp kıvırarak birleştirelim ki geminin arkası düzgünleşsin.

 Resim9: Hazırlanmış Yelkenler Gemiye Takılmayı Bekliyorlar.  

 Uygun büyüklükte kestiğimiz dikdörgten şeklindeki iki kağıt parçasını üst resimde (rsim9) görüldüğü gibi yuvarlak işaretler koyuyoruz ve o kısımlarından kalem ucuyla hafifçe delik açıyoruz. Bu deliklere yelken direkleri (yani kürdanlarımız) girecek. 

Resim10: İlk Yelkenin Takılması.                                                                                 

 Ön yüzüne resim çizdiğimiz yelkenin arkasını çevirip önceden deldiğimiz alt delikten kürdana geçiriyoruz.

 

Resim 11: İlk Yelken Tamam.  

 Daha sonra kağıdın boşta kalan ucun yukarı kıvırıp bu kez üstteki deliğe kürdanı kağıdın alt kısmından olacak şekilde geçiriyoruz ve ilk yelkenimiz tamam! İkinci yelkene de aynı işlemleri uyguluyoruz.

 Resim 12: Geminin Alt Yüzünün Düzeltilmesi. 

 Bu kısım çok önemli! Bütün bu işlemleri bitirdikten sonra geminin yamulan bükülen yerlerini yavaş parmak hareketleriyle düzeltin. En önemlisi ise geminin suya değecek olan alt yüzeyi. Alt yüzeyi tam düzgün ya da içe doğru çukurluk şeklinde olmalı. Bunu yelken direklerinden tutup yine parmaklarınızla aşağıdan hafifçe bastırarak çökertme şeklinde yapabilirsiniz. Eğer alt yüzey dışarı doğru (suya doğru) şişik şekilde olursa çok fazla denge sorunu yaşarsınız.  

 Resim13: Ön Direk. 

Şimdi ön direği yapacağız. Bir kürdanı alın ve altına yapışkan tarafları birbirine bakacak şekilde iki bant yapıştırın bantların yarı kısımları kürdana yapışık olacak ama diğer yarıları açıkta kalacak. Bu şekilde bantlar bir kıskaç gibi kolları açık şekilde duracak ki, buraların arasına geminin burnunu sıkıştırıp yapıştıralım. (Resim13) 

Resim14: Ön Direk Geminin Birleştirilmiş Ön Kısmına Kıskaç Şeklinde Bantla Tutturulacak. 

Resim 15: Gemi Bitti Sayılır...  

Bantın kıskaç şeklindeki kısımlarının arasaına gemi burnunu sokup sıkıştırdık ve yapıştırdık.

 

Resim16: Yelkenler Fora! Gemimiz İçi Su Dolu Leğende Sorusuz Bir Şekilde Yüzmeye Başlıyor.

Gemimiz Bitti! Gemi direklerinin üzerine bir ip keserek herhangi bir şekilde yapıştırırsanız geminiz daha güzel görünür. Bir daha ki yazımda bu gemiye ne türlü eklemeler yapılabileceğini, onunla nasıl oyunlar oyananabileceğini ayrıntısıyla yazacağım.  (Yıllar sonra ilk kez bu blog için yaptığım bu gemi bana en güzel anılarımı anımsattı...Güzel oldu ama:)

 

Resim17: Bir Osmanlı Savaş Gemisi (Kalyon)

Zırhlar (Çocukça Zırh Yapmak...)

                                       
Resim1: Bir Romalı Lejyoner

Bir parça bükülebilir karton, incece olanından kara bir ip, iğne, adi bir bant ve uhu…

Sanırım bunlar işimi görür!

Ama bu karton çok ince değil mi ki?

Olsun yahu, çamur toplarına karşı koysa yeter…

Hadi bakalım aç tarih kitaplarını, olmadı biraz da savaş filmi izle, seç beğen al kendine bir savaş zırhı!...

 

  Askeri kıyafetler neden ilgi çekicilik konusunda bu kadar iyidirler bilinmez. Duruşlarında, renklerinde bir ayrıcalık vardır genelde. Özellikle eski savaş kıyafetleri bu konuda oldukça değişik biçimler seriyor meraklı gözlere. Çağımız da her hangi iki değişik milletten birer askeri yan yana koysalar, üniformalarının üstündeki bayraklar ve yazılar olmasa çoğu kez ayırt edemeyiz kimden olduklarını. Ama eskiden öyle miydi ya, kahverengisi, kırmızısı, yeşili, demiri, bakırı, örme zincirleriyle doğu ve batı medeniyetleri oldukça değişik kıyafetler kullanmışlar savaşlarda.

 Özellikle Avrupa ordularının zırh konusunda işi fazlaca abarttıklarını düşünmemek olanaksızdır. Bir Avrupa Ortaçağ atlısının görünümü, boyası dökülmüş parlak bir kola kutusunu andırır neredeyse. Sanırım Türklerde çeviklik, beden gücü ve hız daha çok önemsendiği için zırh konusunun üzerine fazla düşmemişiz. Türk askeri, rahat giysiler giymelidir ki, koşan bir attan ötekine atlayıp uzun eğri kılıcını ya da osmanlı tokadını var gücüyle basabilsin düşmanın üzerine. Söz gelimi Orta Çağ Avrupa savaşlarında binlerce Avrupalı asker, yalnızca zırhlarının ağırlığı ve çokluğu yüzünden çamura saplanıp boğularak ölmüşler bir çok savaşta…

 İşte, aklımdan bu türlü düşleri ve düşünceleri geçirdiğim çocukluk zamanlarımda hep aynı soru aklıma gelirdi: ‘’Neden benim de beni koruyacak, arkadaşlarım arasından sıyrılmamı sağlayacak, ve mahalle savaşlarında gücüme güç katacak bazı giysilerim olmasın?’’

            

Resim 2: Bütün Savaş Zırhlarımı Giydiğimde Tam Donanımlı Bir Asker Olarak Üstteki Gibi Görünürdüm... Başımda Silindirik Ve Oldukça Terletici Bir Kask, Elimde Akasya Kılıcım, Kalın Oluklu Kartondan Çift Katlı Ağır Bir Kalkan (üstünde düşsel devletimiz Franpiyus un imgesi var), Bol Cepli Ve Yeşil Askeri Tarzda Pantolon Ve Kollarımla Bacaklarım Dışında Tüm Bedenimi Kaplayan Tek Parça Silindirik Kartondan Zırh. Franpiyus Bu Askerle Sonsuza Kadar  Yaşayacak!...

  Bir elimde uzun ince akasya dalından kesme kılıcım, öteki elimde taze karılmış çamurdan atışa hazır toplarım… Peki, açıkta kalan bedenimi ne koruyacaktı? Her mahalle savaşında üstüme giydiğim mavi kot ceketim sağlamdı sağlam olmasına ama, bu beni ne kadar bir asker gibi gösterebilirdi ki?

  Ve böylece bende başladım kendime bir zırh hazırlamaya. Bu yapacağım zırh, doğal olarak elimde işlenmeye en elverişli gereç olan kartonlardan oluşacaktı. Giyeceğim zırhların en kolay yapılan biçimlerden de olması şarttı. Örneğin Roma lejyonerlerinin bedenlerini saran üst üste bindirilmiş omuzdan askılı levhalar göze oldukça kolay geliyordu. Şu avrupa da sıkça kullanılan silindir kutu şeklindeki miğferlerinde yapılması pek zor değil gibiydi hani. 

 Saatlerce elimde cetvel, mezura, kurşun kalem ve kitaplarla ölçüler alıp her yerimin uhu ve bantla kaplanmasına aldırmadan bir çok kesim yaptım. Sonunda da elimden kullanışlı bazı modeller çıktı. Zırhım ünlü sarar markasının takvim olarak çıkardığı ince ve sert kartondan oluşmuş, dışı bembeyaz ama boyalı olan iç tarafı plastik kaplamayla kaplanmış bir yapıdaydı. Ayrıca suya karşı nasıl oluyorsa oldukça dayanıklıydı da bu karton.

 Tam Kapalı Kaskım

 Kask, daha önce de belirttiğim gibi silindir şekline getirdiğim dikdörtgen şeklindeki kartonun tepesine dairesel bir kapak takmamla oluşmuştu. Kulak kısımlarında ise dışarıdaki seslerin girmesi için bir sürü ufak delik, Burun kısımları ise daha çok süs için açılmış olan iki küçük üçgencikten oluşuyordu. Kendi sesimin kapalı silindirden dışarıya boğuk çıkmaması için de ağız bölgesinde yeterli büyüklükte bir açıklık vardı.

                             

Resim 3:  Kaskın Önden Görünüşü. Tam Kapalı Bir Yapıda Olmasından Dolayı Bu Kaskı Kafaya Sabitleyecek Herhangi Bir Araca Gerek Yoktu...  

                             

Resim 4: Üstten Görünüş

                             

Resim 5:  Ve Alt Taraf... Kaskın Altına Açılmış Olan Merdiven Şeklindeki Kesikler, Omuzlarımın Aşağı Yukarı Hareketlerini Engellememesi İçin Açmıştım. Hızlı Bir Şekilde Kılıç Sallarken Kaskın Konumunu Bozmaması Gerekirdi. 

 Yarı Açık Miğfer

Yarı Açık Miğfer, tam kapalı olan miğferimin görüş alanımı büyük oranda daraltmasından, hava geçirmez olduğu için kafamı pişirmesinden ve oldukça hantal olmasından dolayı bir çözüm olarak bulduğum kullanışlı bir modeldi. Apartman aralarında bağırıp çığırarak bir elimizde kılıç ve öteki elimizde boncuklu tabancanın olduğu savaşlarda kullanmaya oldukça elverişliydi. Miğferin tek parça olması en önemli özelliğiydi. Ama bir başka yararlı yönü ise her giysime görsel olarak uyumlu gitmesiydi.

             

Resim 6:  Mahalle İçindeki Apartman Aralıklarında Delicesine Bağırarak Koşuştururken Kendimden Emin Bir Şekilde Kaskımın Bana Sağladığı Gösteriş Ve Korumanın Tadını Çıkarıyorum. Üstümde Yine O Çıkarılabilir Kollu Mavi Kot Ceketim Var... 

Yarı Açık Miğferin Yapılışı

  Aslında buraya yarı açık miğferin yapılışını gösteren bir dizi resim koyacaktım ama, yapımı çok basit olduğundan gereksiz olurdu. Adım adım ilerleyen kareler içinde hareketli resim olarak yapım sırasını göstermek daha ilgi çekici olacak.

                                                       

Resim 7: Yarı Açık Miğferin Yapılışı. Ben Kolaylık Olması Bakımından Kare Bir Kağıtla Gösterdim. Denemek İsteyecek Olursanız Kalınca Bir Karton Kullanmalısınız. Turuncu Kısımlar Bant Ve Yapıştırma Yerlerini Gösteriyor. Takılan İp İse Çene Altından Geçecek Olan Sabitleyici İp. Aslında Bütün Bu Kask Daha da Geliştirilmeye Açık Bir Yapıya Sahip. 

                             

 Resim 8: Bantlığın Üzerine Koyduğum Bir Bulldozer Bilyesi,  Karton Miğferim için Model Olmaya Gönüllü Oldu. 

Gövde Zırhım

 Gövde koruması zırhların içinde en önemli görevi üstleniyordu. Gösterişli, hareketleri engellemeyen, kolayca dağılmayan bir yapıda olmalıydı. Bu gibi gereklilikler beni olabildiğince tek parçadan oluşan bir zırh yapmaya yönlendirmişti. Elimdeki karton çok inceydi ama ne de olsa kaliteli bir markanın kaliteli bir kartonu olduğu için  oldukça dayanıklıydı. Tek yüzündeki plastik kaplaması bu dayanıklılığın en önemli kaynağıydı. Kusurlu yönü ise bu plastik iç yüzeyin beni aşırı terletmesiydi.   

                                 

Resim 9: Gövde Koruması (Ön) Alttaki Etek Pilesini Andıran Kesikler Süsten Çok Bir Gereklilikti. Hareket Ederken  Bacakların Zırha Olan Etkisini Olabildiğince Azaltıyorlardı. Ayrıca Omuz Hizasına da Zırhın Kollarımı Engellememesi İçin Yarım Daire Biçiminde Kesik Açmıştım.  Zırhımın Önüne Kalemle Kartal, Defne Yaprağı, Franpiyus Armasını Çizmiş Ve Çeşitli Bilgiler Yazmıştım.

                                       

Resim 10: Gövde Korumasının Arka Görünüşü. Zırhı Omzuma Bağlayan İki Kemer de Dayanıklı Ve Esnek Kartondan Yapılmış, Zırhla Olan Bağlantı Noktaları İse Uhuyla, Bantla, Zımbayla Tutturulmuştu. Zırhın Arkası Biraz Açıktı Çünkü Her Giysinin Ayrı Bir Kalınlığı Vardı. Arkaya Tutturduğum İpleri Gevşetip Sıkarak Bu Açıklığı Ayarlayabiliyordum. Çoğu Kez Birilerine Zırh İplerimi Bağlamaları İçin Yalvarmak Zorunda Kalırdım.

Kalkan

 Kalkan, zırhlı bir savaşçının vazgeçilmez araçlarından biridir. Benimde tam donanımlı bir asker olabilmem için, işe yarasın yaramasın elimde bir kalkan bulundurmam zorunluydu. İşe yaraması biraz zordu çünkü güçlü bir kılıç darbesi aldığında özellikle tutma kısmının bağlantı noktaları çok hasar görecekti.

 Bu nedenle kalkanım saldırıdan çok hareketsiz savunma için yapılmalıydı. Örnek vermek gerekirse karşı takımdan size doğru ufak taş ve çamur topu atışları başladığında, ilerlemekte olan siz hemen kalkanı yere dik bir şekilde koyup onun arkasına gizlenmeli ve atış kesilene ya da yeni manevra yapana kadar beklemeliydiniz...

                                                  

Resim 11: Kalkanın Önden Görünüşü. Kahve Rengi, Oluklu Ve Kalınca Bir Kartondan İki Dikdörtgen Parçanın Kesilip Üst Üste Bindirilmesiyle Oluşmuştu. Ön Yüzünde Büyükçe Çizilmiş Bir Franpiyus Arması Vardı. O Günlerde Yaptığım Kalkanda Üstte Gösterdiğim Gibi Bir Gözetleme Deliği Var Mıydı Anımsayamıyorum Ama Bunu Yapmayı Sürekli Düşünmüşümdür...

                           

Resim12: Kalkanın Arkadan Görünüşü. Alt Tabakada Kalan Kartonda Dikdörtgensel Bir Oyuk Açmış Ve Buraya Alüminyum Levhadan Bükmüş Olduğum Tutma Kısmını Bağlamıştım. Alüminyum Levhada Açtığım Deliklerden Teller Geçirerek yapmıştım Bunu. 

                                                 SONUÇ

Yarı açık miğferi, boncuk tüftüf ve kılıç savaşlarında kullanmıştım ama yapmış olduğum diğer zırhları  nerede ve ne kadar kullandığımı pek iyi hatırlayamyorum. Çok iyi hatırladığım bir şey varsa o da bu zırhları evin en kuytu ve en derin köşelerine, atadan kalma antika bir eşya gibi oldukça özenle saklardım. (Çoğunlukla masa ve dolapların duvarla kalan ara kısımlarına:)  Kafam pişer her yerim ter olur, sesim boğuk boğuk çıkar, çevredeki sesler kaskımın içinde uğuldayıp dururdu. Dışarı çıktığımda esintiler başıma vurur ama ben yalnızca onların seslerini işitebilirdim. Aynanın karşısına geçer, boyuna yeni eklemeler yapardım bunlara.

Bir keresinde yaptığım eklenti çok ilginçti. Kışın kar topu savaşlarında kullanmak üzere bu zırhları beyaz naylonlarla kaplamıştım. Sonradan bunları çıkardım gerçi, zaten yarı açık miğferin dışında kolayca kullanabileceğim pek te bir şey yoktu.

 Kış için yapmayı hep düşünüp te hiç yapamadığım zırhlardan birisi de ''Sıkı Örülmüş Bere'' tasarımıydı. Öyle bir kışlık şapka ördürecektim ki kendime, tamamıyla bir miğfere benzeyecek ve oldukça kalın bir ipten örülüp sert bir yapıda olacaktı. Kar toplarına karşı iyi bir savunma olabilirdi.

Keşke bu günlere kadar gelebilseydi bu düşle yoğrulmuş oyuncaklar. Küçük karton giysilere bakıp bakıp gülerdim şimdi.

Gövde zırhımın yapımını ve üstündeki çizimleri bitirdiğim zaman altına şu notu iliştirmiştim:

''FRANPİYUS YAZ-KIŞ SAVAŞLARI ZIRHI''...

                                       

Resim 13: Eski Türklerden Bir Zırh Kuşamı (Kıpçaklar)...

Güneş Pili Yapımı

 Enerji tasarrufu, yenilenebilir enerji kaynakları, küresel ısınma gibi söylemleri sıkça duyduğumuz son günlerde, ister istemez bu sistemlerin nasıl çalıştığı , ne kadar verimli olduğu ve ne kadar maliyetli olduğu gibi konularla ilgilensekte ilgilenmesekte içli dışlı oluyoruz bir şekilde.
 Gerçi benim gibi birisinin bu konularla ilgilenmemesi pek görülür birşey değil. Üstüne üstlük konunun içinde benimde yapabileceğim güzel bir maket, çalışma veya deney  varsa derim ki: ''Tutmayın beni''...
 Elektronik uğraşıma başladıktan uzunca bir süre sonra içine zorunlu olarak girdiğim ve öğrenmem gereken konulardan birisi de ''Yarı İletkenler'' konusuydu. Çünkü yarı iletken dediğimiz şey, transistörlerde, dolayısı ile tümleşik devrelerde (çipler) kullanılan ve elektronik endüstrisinin temel hammadelerinin başını çeken maddelerdi.
           
Resim 1a: Geleneksel Güneş Pillerinin Çalışma Mantığı
 Ayrıca yarı İletkenlerin kullanım alanları içinde güneş pilleri de vardı ve ''Bir ışıktan nasıl elektrik elde edilebilir ki?'' Diye düşündüğümde,  artık yarı iletken konusuna da bir el atmam gerektiğini anladım.
Basitçe anlatacak olursak; Peki Yarı İletken Dediğimiz Şey Nedir? 
 Doğadaki maddeleri iletkenlik bakmından ''elektriği ileten'' ve ''elektriği  iletmeyen'' şeklinde ayırıyoruz. Ama bir öbek daha var, o da ''Yarı İletkenler'' . Yarı iletken maddeler ilk önce elektriği iletmezler. Ama siz onlara ışık, manyetik ve elektrik alan gibi etkilerde bulunduğunuzda birden elektriği ileten bir madde durumuna geçerler. Bu durumun böyle olmasının nedeni bu maddelerin atomlarındaki son orbitalin (enerji kademesi) yarısına kadar elektron barındırmasıdır.  
  Atom, bu yarı dolu alan için ''Acaba tamamıyla boşaltsammı?,  Yoksa kalan kısmını elektron alıp doldursammı? diye düşünür durur. Siz bu atoma enerji verdiğinizde ise bu kararsızlığı ortadan kaldırırsınız ve atoma bir seçim yaptırırsınız iletkenlik konusunda. En çok bilinen yarı iletken silisyumdur. Silisyum dünyada en bol bulunan maddelerden birisidir. Germanyum selenyum gibi saf elementlerde yarı iletken olabildiği gibi; bakır oksit, galyum arsenid, indiyum fosfür, kurşun sülfür gibi bileşiklerde yarı iletken özellikler gösterir. 
                                  
Resim1: İçinde Güneş Işınlarının Etkisiyle Büyüleyici Bir Görünüm Sergileyen Dağılmış Saf Silisyum Kristallerinin Olduğu Bir Güneş Pili.
Yarı iletkenler içlerine değişik minerallerin katılması ile ''P Tipi''  ve ''N Tipi'' olarak ta ikiye ayrılırlar. Güneş Pillerinde yarı iletkenliğin kullanımı ise ''P'' tipi ve ''N'' tipi iki yarı iletkenin üst üste bindirilmesiyle oluşur.
''P'' ,ve ''N'' Tipi yarı iletkenlerin birinde elektron verme isteği, diğerinde ise alma isteği vardır. Siz bu iki tabakalı yüzeye ışık düşürdüğünüzde ışığın içindeki enerji yüklü fotonlar yarı iletkenlerin içindeki elektron alışverişini başlatır ve bir pompa gibi davranarak bu alışverişi sürdürür.  
Araç Gereçler,
*Saydam CD Kapağı veya uygun büyüklükte saydam, düz bir cisim.
*Bakır Tel.
*Bakır Levha 
* Tüp Silikon (İnşaat işlerinde Kullanılan Tabancalı zımbırtılar)
*Lehim Teli ve Tabancası
*Elektrikli Ocak, (Bulamazsanız Normal Ocak ta İşe Yarar.)
*Sert Fırça
*Ölçüm İçin Voltmetre
*Tuz
*Su
Yapılışı
İlk önce, cd kapağının boyutlarından biraz küçük olacak şekilde kare bir bakır levha kesin. Ardından bu levhayı ocağınızın üstüne koyun ve ısıtın. Lehvanız ısının etkisiyle oksitlenecek, sarı,kırmızı ve en sonunda kapkara bir renge bürünerek küflenmiş olacak. Levhanız tamamen karardığında ise ocağı kapatın ve levhanın soğumasını bekleyin.
 Soğuyan levhanın yanlızca bir yüzünü fırçalayın ve siyah tabakayı temizleyin. Siyah tabakanın temizlenmesiyle, kırmızı-sarı-turuncu bir tabaka ortaya çıkacaktır. Bu tabakanın içinde bizim ''Bakır Oksit'' yarı iletkenimiz var.
                                                  
Resim2: Oksitlendirilmiş Ve Fırçalanmış Bakır Plaka...
 Daha sonra bu levhanın uç köşelerinden birini tamamen temizleyerek elektrik telinizin tek ucunu güzelce bu yere  lehimleyin. Bu bizim pilimizin ilk kutubu olacak.
Şimdi, hazırladığınız bu levhanın boyutlarında ama bu sefer karesel  ''U''  şeklinde bir levha kesin.
Bu levhanında üstteki uçlarından birine lehimle tel bağlayın. İşte bu da ikinci kutbumuz.
                          
Resim3: Saydam Bir Tabaka...
 ''U'' şeklindeki levhanızın bir yüzüne silikonu hiç aralık bırakmadan sürün ve cd kapağına bu levhayı yapıştırın ama çok bastırmayın. İsterseniz cd kapağına U şeklinde silikon sürüp bu levhayı o şekilde de yapıştırabilirsiniz fark etmez.
                       
Resim4: Tabakanın Tek Yüzüne Silikonun Sürülmesi.
                           
Resim5: Sürülen Yapıştırıcının Üzerine Lehimle Tel Bağlanmış ''U'' Levha yerleştiriliyor.
 Şimdi de ''U'' levhamızın arka yüzüne bir silikon çekin ve bunun üstüne de yine fazla bastırmadan ocaktan alıp fırçaladığımız kare levhamızın fırçalanmış yüzünü yapıştırın.
                           
Resim 6,7: ''U''  Levhasının Üstüne Yapıştırıcı Sürülüp Onun Üstüne de Kare Levhanın Fırçalanmış Yüzü Olan Tarafı Yapıştırılıyor.
                           
 Şu anda yaptığımız şey bir ''cep'' oluşturmaktı. CD kapağıyla fırçalanmış levha arasında oluşan bu boşluğa tuzlu suyumuzu dolduracağımızdan silikonların arasında hiç delik kalmamasına özen gösterin. Yapıştırma işlemleri bittikten sonra çerçevenin etrafına bir kaç kez daha silikon geçerseniz işiniz sağlam olur, içeri koyacağımız sıvı dışarı taşmaz.
Düzeneğin kurumasını bekleyin...
Düzenek kuruduktan sonra sıra elektrolit sıvımızı, diğer değişle tuzlu suyumuzu hazırlamak.
Bir bardağın içinde suyun olabildiğince fazla çözeceği kadar tuz atın ve iyice karıştın. Şimdi bu karışımı bir tasa doldurup oradan da  hazırladığımız güneş pilinin açıkta kalan üst tarafından içeri boşaltın, cebin neredeyse tamamı suyla dolsun.
İŞTE PİLİMİZ HAZIR!
 İçi tuzlu su dolmuş güneş pilinizi güneş ışığına çıkardığınızda uçları arasında bir gerilim oluşacak. Tellere bir voltmetre koyarsanız bunu çok iyi görebilirsiniz...
                  
Resim 8,9: 2-3 Yıl Önce Yaptığım Bir Pilin Üst Ve Alt Görünüşü.
           
            
Resim 10:Kendi Güneş Pilimin Deneme Aşamasından Bir Görüntü.
                                    
Resim 11: Sanal Ortamda Yayınlanan Birçok Denemeden Yalnızca Birisi...
                         
Resim 12: Aynı İlkeyle Ama Farklı Ve Daha Basit Şekilde Yapılmış Bir Pil Daha... Basit Ama Gösterişsiz.
Kurşun-Sülfür İle de yapmak istediğim bir pil vardı ama özellikle kurşun tozunun sağlık üzerindeki olumsuz etkilerinden dolayı bu tasarıyı rafa kaldırmak zorunda kaldım...
İlgili sözcükler: ugrasi, blogcu, uğraşı, deney, gözlem, anı, düşün, araştır, öğren, uygula, ev, yapımı, el, yapımı, evde, elde, yap, nasıl, elektrik, elektronik, jeoloji , yer bilimi, kimya, fizik, eğlence, oyun, basit, kolay, model, çalışma, prensibi, güneş pili elektrik üretimi yarı iletken elektronik bakır oksit CuO bileşikler bileşik volt hücresi güneş enerjisi yenilenebilir kaynaklar