Uçak Maketi Yapımı

10 Dakikada...

Üç Boyutlu Savaş Uçağı Maketi Yapımı

Görüntü 1: Maket Uğraşılarıma Esin Kaynağı Olmuş Olan Phantom F-4 Savaş Uçağı.

(Kendi Çocukluk Tasarımımdır)

Çocukluk yıllarımın nice büyük bir bölümü uçaklara, özellikle savaş uçaklarına olan yoğun ilgi ve uğraşıyla geçmişti. Denk geldiğim her savaşlı, uçaklı, bombardımanlı filmi izlemeye çalışır, yerel kanallarda gösterilen en eski Hollywood yapımı savaş filmlerini siyah-beyaz demeden herkesi sıkmak pahasına da olsa bıkmadan izler, filmler biter bitmez de ağzımdan türlü türlü motorlu uçak sesleri çıkararak düşlerimde uçurmak için bineceğim bisikletime koşardım.
Doğal olarak artık bisikletim benim bir savaş uçağı olurdu ve tek elimde biriktirdiğim bütün taşları gelene geçene, önceden belirlediğim hedeflere  ''bombardıman'' yapmak niyetiyle  bıkmadan atıp, bıkmadan fırlatırdım. (motorlu uçak ve makineli tüfek seslerinin gürültüsüyle) 

Gece gündüz savaş uçağı resimleri çizer, yeri gelir kendi tasarımlarını da bu çizimlere ekleyerek hevesimi en üst düzeyde tutardım. F-4 ler, F-5 ler, Tornadolar; öyle bir noktaya gelmiştim ki tepemden geçen uçağın sesinden hangi model olduğunu söyleyerek çevremdekileri şaşırtıyordum. Sağdan soldan da sürekli resimler dergiler, posterler toplayarak ta kısa sürede elimde büyük bir uçak resimleri arşivi oluşturmuştum. İlgimi bilen ve oğlu havacılıkla ilgili bir alanda çalışan sınıf öğretmenimiz de bir gün yalnızca benim için bir çuval dolusu uçak dergisi ve posterleri getirmişti sınıfa. En büyük yanlışı şuydu ki
 bana bu büyük ''hazineyi'' elden vermektense sınıfta teslim etmeyi uygun görmüştü. Doğal olarak bu koca arşiv kısa sürede sınıftaki kız-erkek tüm diğer öğrencilerce yağmalanmış, bana da kala kala bir kaç parça resim ve tanıtım kitapçığı kalmıştı. Evet, çuvalım hiç yok yere yağmalanmıştı! Sınıftaki benden başka hiç kimsenin uçaklara bu denli ilgisinin olmayışı ise bu elden çıkan hazinenin yürekleti acısını bir kat dah artırmıştı.  Ne yazık ki büyük olasılıkla ellerine geçirdikleri güzelim ''Cobra'' helikopter posterleri bir kaç gün sonra kent çöplüğünü boylamıştı...

Savaş uçaklarına böylesine ilgi duyduğum günlerde, bir ilgi alanımda ''savaş uçağı maketleri'' olmuştu. Büyük alış veriş merkezlerine her gittiğimizde yağlı boya savaş uçağı resimleriyle dolu o maket uçak reyonlarının bende yarattığı heyecan bambaşkaydı. Ah bir de şu fiyatları pahalı olmasaydı!... En ucuzu otuz liradan başlıyordu ki; o yıllar deli paraydı benim için. Bir kaç satın alıştan sonra artık yeni bir pahalı maket daha isteyemez olmuştum. Bir süre sonra öğrendim ki askeri hava üslerindeki çalışanlara kimi sıra ''metal'' savaş uçağı maketleri veriliyormuş. Bu benim için inanılmaz bir duyumdu! Her önüme gelen subaya, astsubaya bana da bir maket bulmaları için yalvarırdım. Çok kişiden ''kesin'' söz aldım bu konuda, gel gelelim bu gün daha elimde bir tek bile ''metal'' uçak maketi yok : )

İşte bu ''savaş uçağı maketi'' yapımı konusu, benim o yıllarda kendi olanaklarımla bulduğum bir maket yapım yöntemiydi. Bizden ''üç boyutlu bir şeyler'' yapmamızı isteyen resim öğretmenimize bu maketi yapıp götürdüğüm gün çoğu kişi benimle dalga geçmiş; tüm ''iki boyutlu'' olduğu yönündeki suçlamalar öğretmenimizin karşı çıkmasıyla yerle bir olmuştu. Üç boyutlu olan bu maketten o sıralar bir sürü yapmış, evde küçük bir sergi oluşturmuştum. En iyi yönü gerçek uçakların modellerini de bu çalışmalarımda kullanabiliyor olmamdı....

YAPIMI

 Araçlar
*Makas
*Cetvel
*Kalem

Gereçler

*Kalınca karton
*Yapıştırıcı (Tabancalı sıcak silikon bu iş için en uygun yapıştırıcı dır. Çocukluk yıllarımda bu gereç elimde olmadığından kullanması güç iş olsa da uhu, bant gibi şeyler kullanırdım)

Başlangıç
Öncelikle elimizdeki kartona aşağıda görüldüğü gibi üçgene benzeyen şekli cetvelle çiziyoruz. Bu bizim uçağımızın kanadı olacak; bu nedenle olabildiğince düzgün ve bakışık (simetrik) çizim yapmaya çalışın. Boyutları size kalmış. Uçağınızın ne kadar büyük olacağı en başta yapacağınız bu kanat büyüklüğüne bağlı olacak.

Görüntü 2: Kanadın karton üzerine çizimi

Görüntü 3: Kanadın çizildiği gibi kesilmesi.

Arka Ufak Kanatların kesilmesi.
Büyük kanatı kestikten sonra ondan daha küçük ve birbirinden ayrı iki küçük kanat daha kesilecek. Aşağıdaki görüntüde ''C'' olarak adlandırdığım iki parça keseceğiniz parçalardır ve uçağın arka kanatları olacaktır. ''C'' parçasının solundaki büyük kanat ilk adımda kesilen kanattır. Küçük kanatların ne büyüklükte olacağını büyük kanada göre ayarlayın..

Görüntü 4: ''C'' parçacı adını verdiğim arka ufak kanatlar

Uçak Gövdesinin Çıkarılması
Uçak gövdesi, kanattan sonra en önemli ikinci parça. Uçağınızın gösterişli olmasını da büyük ölçüde kanat ve gövde biçimleri etkiler. Kartonumuza aşağıdaki gibi bir uçak gövdesi şekli çiziyoruz ve ardından çizdiğimiz gibi kesiyoruz. Boyutunu ise şöyle ayarlayın: İlk kestiğimiz büyük kanadın uzunluğunun neredeyse iki katı olsun. Yazımın sonundaki resimlere bakarak ta kendiniz bir ölçü tutturabilirsiniz. 

Görüntü 5: Uçak Gövdesi. Ben Bu gövdeyi F-4 Phantom Uçaklarından Esinlendim. Eskiden Yaptığım Maketlerin Çoğu Da Bu Biçimde Olurdu. Buna Karşın Sizler Hoşlandığınız Diğer Uçakların İnternetteki Resimlerine Ve Çizimlerine Bakarak Kendi Maket Biçimlerinizi Oluşturabilirsiniz.

İniş Takımlarının (Tekerlerin) Çıkartılması
Uçağımızın iniş takımları kulağa gülünç gelse de yalnızca üç küçük diktörtgen parçadan oluşacak. Bu parçaları aşağıdaki görüntüde ''A'' parçaları olarak adlandırdım. İniş takımlarının ne büyüklükte olacağını önceden kestiğiniz uçak gövdesi parçasına göre belirleyin, o da aşağıdaki görüntüde gözüküyor.

Görüntü 6-7: İniş Takımlarının Çizimi - Kesilmesi.

Füzelerin (Silahların) Çıkartılması 
Füzeleri de aşağıdaki görüntüdeki gibi çizip düzgünce kesiyoruz. Boyutları uçak gövdemizin uzunluğunun tam olarak yarısı olacak. Füzelerin burunları ve arkaları kanatlara koyuldukları yerden dışarı taşmalı ki göze güzel gözüksünler.

Görüntü 8: ''B'' Parçası Olarak Adlandırdığım Füze Takımları.

Uçak Motorları
Uçağımız bir savaş jeti olacağı için uçağımıza iki jet motoru yapmamız gerekecek. Bunu da, aşağıda ''D'' olarak adlandırdığım iki diktörtgen parça keserek yapacağız. Boyutlarını uçak gövdesine göre aşağıdaki gibi ayarlayın. Çok uzun ya da çok kısa olurlarsa işinizi görmezler. Uçak kanadın burnundan uçak egzozuna kadar uzanmalılar.

Görüntü 9: Uçak Motorları İçin Gereken İki Dikdörtgen Parça (''D'')

---UÇAĞIMIZ İÇİN  ELDE ETTİĞİMİZ TÜM PARÇALAR--

Görüntü 10: Uçağımızda Kullanacağımız Tüm Parçalar

UÇAK PARÇALARININ BOYANMASI,  SÜSLENMESİ

Uçağımızın elde ettiğimiz tüm parçalarını, işlevlerine göre her iki yüzlerini de boyayıp, çizmemiz gerekecek. Bu iş için baştan savma resimler değil, gerçeğe uygun çizimler yapmamız gerekecek. Bu nedenle elinizdeki gerçek uçak resimlerine bakarak bezemeler yapmanızı öneririm. Aşağıda benim artık el alışkanlığı olduğu için bir kaç dakikada çıkardığım süsleme biçimleri var. Ben çok uğraşmak istemediğim için abartmadan temel süslemeleri yaptım, siz isterseniz renkli kalemler, fırçalar, dahası yazıcınızdan çıkartıp kestiğiniz gerçek görüntüler kullanabilirsiniz.

 

---PARÇALARIN BiRLEŞTİRİLMESİ---

Parçaların birleştirme işlemini silikon tabancasıyla yapacağız. Başka bir yapıştırıcı türü de kullanabilirsiniz, yine de söylemeliyim ki bant ve uhu gibi yapıştırıcılar sizi çok zorlar. En iyisi sıcak silikondur, sıktığınız anda katılaşıp sertleşir.
 Uçağımızın ana büyük kanadını düz bir yere koyuyoruz.

Görüntü 12: Birleştirme işleminin ilk aşaması büyük kanatla başlıyor.

Büyük kanadın üzerine kanadı tam ortadan ikiye bölecek biçimde uçağın gövdesini dik bir şekilde yerleştiriyoruz ve aşağıda gösterildiği üzere kırmızı ok hattı boyunca silikonla buradan bir kez geçiyoruz. Aynı işlemi gövdenin arka yüzüne de yapıyoruz. Yapıştırma bitip silikon soğuduğunda gövdeden tutup uçağınızı biraz kaldırıp sallayın, eğer gövde ile kanatlar çok sallanıyorsa bir kat daha silikon geçin ki sağlam olsun.

Görüntü 13: Kanadın Tam Ortasına Denk Gelen Uçak Gövdesi, Solda Görülen Silikon Tabancasıyla Kanada Oturtulup Yapıştırılıyor.

Görüntü 14: Yalnızca Gövde İle Kanatları Birbirine Tutturulduğunda Bile Uçağımız Şimdiden Bir Savaş Uçağı Görüntüsünü Aldı.

Şimdi sıra, arkadaki kuyruğa küçük kanatçıkları eklemeye geldi. Daha önceden ''C'' parçası adını verdiğimiz kanatların her birini aşağıda görüldüğü üzere uçağın kuyruk kısmına kırmızı hat boyunca silikonla yapıştırıyoruz. ÖNEMLİ! Bu küçük kanatçıkları kanatlara doğru çok aşağı yapıştırmayın, üste doğru yükseltin. Nedeni kanatçıkların altındaki boşluktan jet motorlarını geçirecek olmamız. Eğer kanatçıkları çok aşağı yapıştırırsanız motor kanallarını büyük kanatla kanatçığın arasına sığdıramazsınız.   

Görüntü 15: Küçük Kanatçıklar Yapıştırılırken...

Tekerlerin yapıştırılması için uçağımızı ters çeviriyoruz ve görüntüdeki kırmızı çizgiler ve onların arka yüzleri boyunca kanat altlarına yapıştırıyoruz. Silikonlama işlemi bitince Uçağınızı düz çevirip masa üzerine bırakın. Eğer sağlam bir şekilde yapıştırmadıysanız teker çubukları uçağı taşımayacaktır, bir kat silikon daha geçin. Eğer çubuklar eşit boyda değilse uşağını yamuk duracaktır, o zaman bir makasla uzun olan parçaları kırpabilirsiniz.    

Görüntü 16: Tekerler Uçağa Yapıştırılıyor. Küçükken Bant Ya Da Uhudan Başka Yapıştırıcı Bilmediğimden Yapıştırıcısı Kurumayan Tekerler Sağa Sola Yatar, Kopar Ve Beni Çılgına Çevirirdi. Daha Sonradan Uhuyla Yapıştırdığım Tekerlere Bantla Sağlı Sollu Desten Vererek Kurutma Yöntemini Bulunca Biraz Olsun Sevinmiştim..

***Füzelerin yapıştırılması da tekerlerin yapışamsında kullandığımız yolla olacak.Ön ve arka tekerlerin tam arasına, füzelerin burunlarının biraz dışarı çıkacağı biçimde yapıştırma yapın. Altta, konumları gösteren bir görüntü daha ekledim.

Görüntü 17-18: Üstte Yapıştırılan Füzeler, Altta İse Uçağa Alttan Bakıldığındaki Yapıştırma Konumları Gözüküyor. Yeşiller Tekerler, Kırmızılar İse Füzeler.

Jet motorlarını yapmak için  daha önceden ''D'' adını verdiğim iki dikdörtgen parçayı kullanacağız.
Diktörgenlerin her ikisini de birer su oluğu şekline getirip katlıyoruz. İsterseniz silindir bir boru olarak  ta katlayabilirsiniz. Aşağıda işlem açıkça gözüküyor.

Görüntü 19: Jet Motorlarının Dış Yüzeyini Kaplayan Tünelllerin Yapımı.

Oluk gibi katladığımız parçaların her birini gövdenin iki yüzeyine yapıştıracağız. Olukların ağızları gövdeye doğru bakacak biçimde gövdeye doğru parçaları sürün ve arkadaki küçük kanatların altına aşağıdaki gibi ittirin. Ardından kanalların üstündeki hat boyunca bu kanalları gövdeye yapıştırın. ÖNEMLİ! Bu işlemleri Uçağınız yerdeyken yapmayın, yoksa karton tekerleri yamultursunuz, uçağı elinize alarak bu işlemleri yapın.

Görüntü 20: Motor Kanalları Her İki Yüzde De Yerleştiriliyor.

!!!İŞTE ÜÇ BOYUTLU SAVAŞ UÇAĞIMIZ!!!

 Görüntü 21: Savaş Jetimiz Göreve Hazır!..

Görüntü 22: Savaş Uçağının Arkadan Görünümü

Bütün İşlemler Bitti! Savaş uçağımız artık sergilenmeye, oynanmaya hazır. Kanatların uçlarını yukarı doğru bükmüş olduğumu görebilirsiniz, bu gerçek uçaklarda da görülen güzel bir biçim. Burada gösterdiğim tüm işlemleri kendinizce zenginleştirebilir, boyayabilir, modelleri değiştirebilir ve daha da geliştirebilirsiniz. Çocukluk yıllarımda 43 parçalık oyuncak uçak koleksiyonumun üzerine bir de bu yaptığım uçakları ekleyerek ne kadar çok eğlenirdim!  O günlerde elimdeki çok az  gereçle yapmaya çalıştıklarımı bu gün ile kıyasladığımda ne kadar içten, saf ve özgünlermiş...

Anılarda Kalan Tasarımlarım...(Savaş Tankım)

  Lise yıllarımın başında yaptığım savaş tankı tasarımı...
 Bu tankı ana saldırı tankı olarak düşünmeyip, yarı saldırı-yarı taşıyıcı olarak düşünmüştüm. Önde dönen taret (topun olduğu kısım) onun arkasında ise dönen taretten ayrılmış olarak asker ya da başka görevlileri içine alan kalın zırhla korunmuş bir bölme vardı. Ayrıca tankın arkasına savaş topu ve benzeri araçlar da bağlanıp çekilebilecekti. Tankın top namlusunu kısa tutmuştum çünkü bu top daha çok savunma içindi. Ek silah olarak taretin üstünde bir makineli tüfek, onun arkasında ise daha ağır bir silah olan uçaksavar benzeri bir makineli vardı. Olası helikopter saldırılarına karşı düşünmüş olmalıyım. İçeride taşınan görevlilerden birisi ya da önceden hazır bulunan bir asker de bunu kullanmakla görevliydi. Tankın yan kısımlarında tanksavar füzelere karşı önlem olarak tel kafesler koymuştum. Günümüz tanklarında olduğu gibi tanksavar füze tel kafese değdiğinde patlayacak, tank yüzeyine dokunmadan dağılacaktı. 
Aşağıda o yıllarda yapmış olduğum tasarımın çizimi gözüküyor...

->Tam Boyut

Zırhlar (Çocukça Zırh Yapmak...)

                                       
Resim1: Bir Romalı Lejyoner

Bir parça bükülebilir karton, incece olanından kara bir ip, iğne, adi bir bant ve uhu…

Sanırım bunlar işimi görür!

Ama bu karton çok ince değil mi ki?

Olsun yahu, çamur toplarına karşı koysa yeter…

Hadi bakalım aç tarih kitaplarını, olmadı biraz da savaş filmi izle, seç beğen al kendine bir savaş zırhı!...

 

  Askeri kıyafetler neden ilgi çekicilik konusunda bu kadar iyidirler bilinmez. Duruşlarında, renklerinde bir ayrıcalık vardır genelde. Özellikle eski savaş kıyafetleri bu konuda oldukça değişik biçimler seriyor meraklı gözlere. Çağımız da her hangi iki değişik milletten birer askeri yan yana koysalar, üniformalarının üstündeki bayraklar ve yazılar olmasa çoğu kez ayırt edemeyiz kimden olduklarını. Ama eskiden öyle miydi ya, kahverengisi, kırmızısı, yeşili, demiri, bakırı, örme zincirleriyle doğu ve batı medeniyetleri oldukça değişik kıyafetler kullanmışlar savaşlarda.

 Özellikle Avrupa ordularının zırh konusunda işi fazlaca abarttıklarını düşünmemek olanaksızdır. Bir Avrupa Ortaçağ atlısının görünümü, boyası dökülmüş parlak bir kola kutusunu andırır neredeyse. Sanırım Türklerde çeviklik, beden gücü ve hız daha çok önemsendiği için zırh konusunun üzerine fazla düşmemişiz. Türk askeri, rahat giysiler giymelidir ki, koşan bir attan ötekine atlayıp uzun eğri kılıcını ya da osmanlı tokadını var gücüyle basabilsin düşmanın üzerine. Söz gelimi Orta Çağ Avrupa savaşlarında binlerce Avrupalı asker, yalnızca zırhlarının ağırlığı ve çokluğu yüzünden çamura saplanıp boğularak ölmüşler bir çok savaşta…

 İşte, aklımdan bu türlü düşleri ve düşünceleri geçirdiğim çocukluk zamanlarımda hep aynı soru aklıma gelirdi: ‘’Neden benim de beni koruyacak, arkadaşlarım arasından sıyrılmamı sağlayacak, ve mahalle savaşlarında gücüme güç katacak bazı giysilerim olmasın?’’

            

Resim 2: Bütün Savaş Zırhlarımı Giydiğimde Tam Donanımlı Bir Asker Olarak Üstteki Gibi Görünürdüm... Başımda Silindirik Ve Oldukça Terletici Bir Kask, Elimde Akasya Kılıcım, Kalın Oluklu Kartondan Çift Katlı Ağır Bir Kalkan (üstünde düşsel devletimiz Franpiyus un imgesi var), Bol Cepli Ve Yeşil Askeri Tarzda Pantolon Ve Kollarımla Bacaklarım Dışında Tüm Bedenimi Kaplayan Tek Parça Silindirik Kartondan Zırh. Franpiyus Bu Askerle Sonsuza Kadar  Yaşayacak!...

  Bir elimde uzun ince akasya dalından kesme kılıcım, öteki elimde taze karılmış çamurdan atışa hazır toplarım… Peki, açıkta kalan bedenimi ne koruyacaktı? Her mahalle savaşında üstüme giydiğim mavi kot ceketim sağlamdı sağlam olmasına ama, bu beni ne kadar bir asker gibi gösterebilirdi ki?

  Ve böylece bende başladım kendime bir zırh hazırlamaya. Bu yapacağım zırh, doğal olarak elimde işlenmeye en elverişli gereç olan kartonlardan oluşacaktı. Giyeceğim zırhların en kolay yapılan biçimlerden de olması şarttı. Örneğin Roma lejyonerlerinin bedenlerini saran üst üste bindirilmiş omuzdan askılı levhalar göze oldukça kolay geliyordu. Şu avrupa da sıkça kullanılan silindir kutu şeklindeki miğferlerinde yapılması pek zor değil gibiydi hani. 

 Saatlerce elimde cetvel, mezura, kurşun kalem ve kitaplarla ölçüler alıp her yerimin uhu ve bantla kaplanmasına aldırmadan bir çok kesim yaptım. Sonunda da elimden kullanışlı bazı modeller çıktı. Zırhım ünlü sarar markasının takvim olarak çıkardığı ince ve sert kartondan oluşmuş, dışı bembeyaz ama boyalı olan iç tarafı plastik kaplamayla kaplanmış bir yapıdaydı. Ayrıca suya karşı nasıl oluyorsa oldukça dayanıklıydı da bu karton.

 Tam Kapalı Kaskım

 Kask, daha önce de belirttiğim gibi silindir şekline getirdiğim dikdörtgen şeklindeki kartonun tepesine dairesel bir kapak takmamla oluşmuştu. Kulak kısımlarında ise dışarıdaki seslerin girmesi için bir sürü ufak delik, Burun kısımları ise daha çok süs için açılmış olan iki küçük üçgencikten oluşuyordu. Kendi sesimin kapalı silindirden dışarıya boğuk çıkmaması için de ağız bölgesinde yeterli büyüklükte bir açıklık vardı.

                             

Resim 3:  Kaskın Önden Görünüşü. Tam Kapalı Bir Yapıda Olmasından Dolayı Bu Kaskı Kafaya Sabitleyecek Herhangi Bir Araca Gerek Yoktu...  

                             

Resim 4: Üstten Görünüş

                             

Resim 5:  Ve Alt Taraf... Kaskın Altına Açılmış Olan Merdiven Şeklindeki Kesikler, Omuzlarımın Aşağı Yukarı Hareketlerini Engellememesi İçin Açmıştım. Hızlı Bir Şekilde Kılıç Sallarken Kaskın Konumunu Bozmaması Gerekirdi. 

 Yarı Açık Miğfer

Yarı Açık Miğfer, tam kapalı olan miğferimin görüş alanımı büyük oranda daraltmasından, hava geçirmez olduğu için kafamı pişirmesinden ve oldukça hantal olmasından dolayı bir çözüm olarak bulduğum kullanışlı bir modeldi. Apartman aralarında bağırıp çığırarak bir elimizde kılıç ve öteki elimizde boncuklu tabancanın olduğu savaşlarda kullanmaya oldukça elverişliydi. Miğferin tek parça olması en önemli özelliğiydi. Ama bir başka yararlı yönü ise her giysime görsel olarak uyumlu gitmesiydi.

             

Resim 6:  Mahalle İçindeki Apartman Aralıklarında Delicesine Bağırarak Koşuştururken Kendimden Emin Bir Şekilde Kaskımın Bana Sağladığı Gösteriş Ve Korumanın Tadını Çıkarıyorum. Üstümde Yine O Çıkarılabilir Kollu Mavi Kot Ceketim Var... 

Yarı Açık Miğferin Yapılışı

  Aslında buraya yarı açık miğferin yapılışını gösteren bir dizi resim koyacaktım ama, yapımı çok basit olduğundan gereksiz olurdu. Adım adım ilerleyen kareler içinde hareketli resim olarak yapım sırasını göstermek daha ilgi çekici olacak.

                                                       

Resim 7: Yarı Açık Miğferin Yapılışı. Ben Kolaylık Olması Bakımından Kare Bir Kağıtla Gösterdim. Denemek İsteyecek Olursanız Kalınca Bir Karton Kullanmalısınız. Turuncu Kısımlar Bant Ve Yapıştırma Yerlerini Gösteriyor. Takılan İp İse Çene Altından Geçecek Olan Sabitleyici İp. Aslında Bütün Bu Kask Daha da Geliştirilmeye Açık Bir Yapıya Sahip. 

                             

 Resim 8: Bantlığın Üzerine Koyduğum Bir Bulldozer Bilyesi,  Karton Miğferim için Model Olmaya Gönüllü Oldu. 

Gövde Zırhım

 Gövde koruması zırhların içinde en önemli görevi üstleniyordu. Gösterişli, hareketleri engellemeyen, kolayca dağılmayan bir yapıda olmalıydı. Bu gibi gereklilikler beni olabildiğince tek parçadan oluşan bir zırh yapmaya yönlendirmişti. Elimdeki karton çok inceydi ama ne de olsa kaliteli bir markanın kaliteli bir kartonu olduğu için  oldukça dayanıklıydı. Tek yüzündeki plastik kaplaması bu dayanıklılığın en önemli kaynağıydı. Kusurlu yönü ise bu plastik iç yüzeyin beni aşırı terletmesiydi.   

                                 

Resim 9: Gövde Koruması (Ön) Alttaki Etek Pilesini Andıran Kesikler Süsten Çok Bir Gereklilikti. Hareket Ederken  Bacakların Zırha Olan Etkisini Olabildiğince Azaltıyorlardı. Ayrıca Omuz Hizasına da Zırhın Kollarımı Engellememesi İçin Yarım Daire Biçiminde Kesik Açmıştım.  Zırhımın Önüne Kalemle Kartal, Defne Yaprağı, Franpiyus Armasını Çizmiş Ve Çeşitli Bilgiler Yazmıştım.

                                       

Resim 10: Gövde Korumasının Arka Görünüşü. Zırhı Omzuma Bağlayan İki Kemer de Dayanıklı Ve Esnek Kartondan Yapılmış, Zırhla Olan Bağlantı Noktaları İse Uhuyla, Bantla, Zımbayla Tutturulmuştu. Zırhın Arkası Biraz Açıktı Çünkü Her Giysinin Ayrı Bir Kalınlığı Vardı. Arkaya Tutturduğum İpleri Gevşetip Sıkarak Bu Açıklığı Ayarlayabiliyordum. Çoğu Kez Birilerine Zırh İplerimi Bağlamaları İçin Yalvarmak Zorunda Kalırdım.

Kalkan

 Kalkan, zırhlı bir savaşçının vazgeçilmez araçlarından biridir. Benimde tam donanımlı bir asker olabilmem için, işe yarasın yaramasın elimde bir kalkan bulundurmam zorunluydu. İşe yaraması biraz zordu çünkü güçlü bir kılıç darbesi aldığında özellikle tutma kısmının bağlantı noktaları çok hasar görecekti.

 Bu nedenle kalkanım saldırıdan çok hareketsiz savunma için yapılmalıydı. Örnek vermek gerekirse karşı takımdan size doğru ufak taş ve çamur topu atışları başladığında, ilerlemekte olan siz hemen kalkanı yere dik bir şekilde koyup onun arkasına gizlenmeli ve atış kesilene ya da yeni manevra yapana kadar beklemeliydiniz...

                                                  

Resim 11: Kalkanın Önden Görünüşü. Kahve Rengi, Oluklu Ve Kalınca Bir Kartondan İki Dikdörtgen Parçanın Kesilip Üst Üste Bindirilmesiyle Oluşmuştu. Ön Yüzünde Büyükçe Çizilmiş Bir Franpiyus Arması Vardı. O Günlerde Yaptığım Kalkanda Üstte Gösterdiğim Gibi Bir Gözetleme Deliği Var Mıydı Anımsayamıyorum Ama Bunu Yapmayı Sürekli Düşünmüşümdür...

                           

Resim12: Kalkanın Arkadan Görünüşü. Alt Tabakada Kalan Kartonda Dikdörtgensel Bir Oyuk Açmış Ve Buraya Alüminyum Levhadan Bükmüş Olduğum Tutma Kısmını Bağlamıştım. Alüminyum Levhada Açtığım Deliklerden Teller Geçirerek yapmıştım Bunu. 

                                                 SONUÇ

Yarı açık miğferi, boncuk tüftüf ve kılıç savaşlarında kullanmıştım ama yapmış olduğum diğer zırhları  nerede ve ne kadar kullandığımı pek iyi hatırlayamyorum. Çok iyi hatırladığım bir şey varsa o da bu zırhları evin en kuytu ve en derin köşelerine, atadan kalma antika bir eşya gibi oldukça özenle saklardım. (Çoğunlukla masa ve dolapların duvarla kalan ara kısımlarına:)  Kafam pişer her yerim ter olur, sesim boğuk boğuk çıkar, çevredeki sesler kaskımın içinde uğuldayıp dururdu. Dışarı çıktığımda esintiler başıma vurur ama ben yalnızca onların seslerini işitebilirdim. Aynanın karşısına geçer, boyuna yeni eklemeler yapardım bunlara.

Bir keresinde yaptığım eklenti çok ilginçti. Kışın kar topu savaşlarında kullanmak üzere bu zırhları beyaz naylonlarla kaplamıştım. Sonradan bunları çıkardım gerçi, zaten yarı açık miğferin dışında kolayca kullanabileceğim pek te bir şey yoktu.

 Kış için yapmayı hep düşünüp te hiç yapamadığım zırhlardan birisi de ''Sıkı Örülmüş Bere'' tasarımıydı. Öyle bir kışlık şapka ördürecektim ki kendime, tamamıyla bir miğfere benzeyecek ve oldukça kalın bir ipten örülüp sert bir yapıda olacaktı. Kar toplarına karşı iyi bir savunma olabilirdi.

Keşke bu günlere kadar gelebilseydi bu düşle yoğrulmuş oyuncaklar. Küçük karton giysilere bakıp bakıp gülerdim şimdi.

Gövde zırhımın yapımını ve üstündeki çizimleri bitirdiğim zaman altına şu notu iliştirmiştim:

''FRANPİYUS YAZ-KIŞ SAVAŞLARI ZIRHI''...

                                       

Resim 13: Eski Türklerden Bir Zırh Kuşamı (Kıpçaklar)...

Mahalle İçi Savaşlar-3 (KUM DÜZÜ SAVAŞI-2 )

                                   => Yazının Bir Önceki Kısmını Okumak İçin Tıkla 
Bir çığırtı kopararak elimdeki tüm taşları fırlattım havaya ve gülünçtür ki kendi bu kez siperlerimize doğru hücuma geçtik. Ortalığı dağıtan bu düşman askeri, kendi yıkılmaz ''Doğal'' siperine sırtına yediği bir kaç taşla beraber atlayıp gözden kayboldu hemencecik. Ama giderken de boş durmayıp bize verdiği zararı kat kat artıracak bir kaç manevra da yapmayı unutmadı. En son baştaki askerime siperini koruması için emir vermiştim ama dinlememişti işte.
               

Harita6: Kum Düzünü Geri Alma Mücadelesi. Bu an, olmadık yerde olmadık mevziler almamıza neden olmuş ve cephemizde bir süre devam edecek olan çöküş ve panik havasını yaratmıştı. Benim Kuvvetim Hem Saldırı Hem Savunma Yapıyor.

Kum Düzü tepesini geri almıştık...
Hemen yıkılan kuyularımıza geçip savaş durumunu sürdürdük. Bu sırada düşman çoktan yeni saldırı düzenini almış ve bizim cephemizdeki karmaşayı fırsat bilip her yönden saldırıya geçmişti. Tanrım! Savaşın bu noktasında yenilecekmiydik yoksa?
Ya askerlerimin yıkılan siperleri nedeniyle moralleri olduğundan fazla bozulmuşsa, ya siperlerimiz hasar gördüğünden savunma durumunu bir türlü alamazsak, cephanemizde azalmış!!!...Düşmanın sığınağı yıkılmaz doğal uçurum nasılsa! Buraları bırakıp kaçmaya başlarsak bunun utancını nasıl kaldıracağım ben? Hayır! Böyle bir şey asla olmayacak! Sonuna kadar Direneceğiz!

-HAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!!!

Siperlerimizi, savaş sürerken zar zor da olsa onarmayı başarmıştık. Hiçbir zaman eskisi gibi olmayacak olsalar da bize yeterlerdi. En azından benim siperime ulaşacak kadar sokulamamıştı düşman. Bu da beni biraz olsun sevindirdi.
Son olarak düşman hattımıza girerken ve çıkarken ön savunma hattımızı oluşturan diktiğimiz çapraz korkuluk sopalarını ve küçük kaldırım taşı duvarlarımızı da yıkmıştı ama, bunları onaracak kadar siperin dışına çıkamadık ve zaman da kaybetmek istemedik. Çocuk sırtına o kadar taş yediği halde, kaçarken yıkmasaydı ne çıkardı şu duvarcıkları!...
  Tüm bu hareketler sırasında savaşın başında depoladığımız bombalarda tükenme noktasına gelmiş ve son olarak ta düşman grubunun siperlerimize yaptığı ufak çaplı hasarda dağılıp gitmişlerdi. Kendimizi savunmamız ve sonrasında saldırıya geçmemiz için mutlaka cephane toplamalıydık. Son dakikalarda gördüm ki yanımızda yöremizde ne varsa fırlatmaya başlamışız. Siper kazdığımız sopalar ve havada ufak duman bulutları bırakarak ilerleyen kumlar...
Tükenen cephanemizin durumu hakkındaki bilgiyi, en son siperdeki arkadaşa hemen ilettim ve o da gönüllü olarak bomba toplamaya çıktı. Ama bundan önce kendimizi yeni cephane gelesiye kadar biraz olsun idare etmek için, önce ben yerimi bırakıp biraz taş topladım ve arkadaşlara verip yerime geçtim.
Bomba toplamak savaş alanında yapılan en zor işlerden birisiydi. Bir yandan taş arıyorsunuz, bir yandan gelen taşları savuşturmaya çalışıyorsunuz, arada bir de kendi topladığınız taşları karşı tarfa savurup topladıklarınızın azalmasına neden oluyorsunuz. Bunları herkese dağıtmakta apayrı bir zorluktu. Karşı taraf yaptığımız her hareketi izleyip bize nefes aldırmamaya çalışıyordu.

-Bombaları bittiiii! Saldırıııııeeeeaaaıııın!, Bomba toplamalarına izin vermeyiiiiğğiiiinn!, Zafer biziiiim!

''Çat, çut, küt pata, güm!''

+Gelin bakalım! bombamız yoksa kumumuz sopalarımız var!...Saldırın arkadaşlar, bırakmayın siperleri!.

Bizim öbekten bir kişi kaçar gibi oldu bir an. Tereddüt edip geriye kaçıldı, ama benim zafer umuduyla dolu sözlerimi işitince geri girdi yerine...
(Karşı siperlerden birkaçı yerinden çıkma özgüvenini bulur ve bize doğru saldırıya geçer, ama biz yerdeki inşaat kumlarını nefes almadan ardı ardına sürekli yüzlerine doğru fırlatmaya başlayınca göremeyen gözlerini elleriyle kapatarak dururlar ve bizler delirmiş halde bağıra bağıra kum attıkça en sonunda geri çekilirler. Bu arada birbirimizle boğuşurcasına kenetlendiğimiz durumlarda yaşanır. Ama elimize yeni geçirdiğimiz her bomba, bu sahneyi dağıtıp bizim saldırıları püskürtmemizle sona erer.
            

Harita7: Geri Çekiliş. Toparlanma sürecimiz Boyunca Düşman Askerleri Ön Savunma Hatlarımızı Çoktan Geçmiş Ve Ana Savunma Hatlarımızı Zorluyorlar. Biz İse Ana Savunma Hatlarımızı Bırakmamaya Çalışarak Uygun Uzaklıkta Mevzilenmeye Çalıştık. Uç Köşede Ben Her Tehlikeyi Göze Alıp Ana Savunma Hattımızı Koruyorum. Bu Hareketim Askerlerimi Yüreklendiriyordu Ve Benim Yakınıma Gelmeleri Yolunda Onları Yüreklendiriyordu.

+Bomba geldiieea! Alın, hemen sende al, tamam şuraya depolayın, depoyu koruyun!

+Saldırııınnn!! Acımayın, Püskürtün onları!

+Ala, Ala, Ala, Ala, Alah! (Bir çocuk gaza gelip çocuk sesiyle mehter marşından aklında kalan nağmeleri çığırır)

+İşte buu! onların siperine saldırın, yıkın heryeri!
(Düşman grubu siperleri terk edip ana yurdun düzlüğüne doğru geri çekilmeye başlar...)


Resim7: Bir Saldırı Anı. Bu Sahne Bir Savaş İçinde Defalarca Kez Tekrarlanır...

-Hayo Hayırr, siperimizi bozamazsınız!

+Siz bizimkileri bozuyordunuz ne haber? 

                           

Harita8: Zafere Giden Yol. Beyaz Boşluk Olarak Görülen Geri Çekilme Sonucu Durduğumuz Eski Yerler Ve En Sonunda İlerleyip Durduğumuz Yeni Yerler. Buradaki Hareket Oklarımıza Bakıldığında Bir Merkezde Toplanıp Dağıldıklarını Görebiliriz. İşte Bu Nokta Yeni Cephane Getiren Askerimizin Yığınak Noktasıdır. Burada Ceplerini dolduran Her Asker Saldırıya Geçmeye Başlar. Bu Darbemizle Savaşın İçindeki En Önemli Anlardan Birini de Yaşamış Olduk. Şüphesiz Ki Burada Anlatılan Bu Hareketler Bu Savaşın İçinde Bir Çok Kez Tekrarlandı Ve Ben Sadece Bir Kesitini Alarak Aktarımını Yapıyorum.

(Ama zafer sarhoşluğu ile siperlerimizden çok uzaklaştığımız için bombamız ve saldırı gücümüz azalmıştır. Oyun da bu kadar çabuk bitirilmemelidir... Ana yurda kaçan ve henüz parkın yapılmadığı zamanlar olduğundan yerde bir çok iri çakıltaşı bulan düşman grubu eline ne geçerse bize atmaktadır ve sonunda bizimde başka bir seçeneğimiz kalmaz...)

+Hiiiiiii!, bombamız bitti geri çekilin, nasıl olsa bu çatışmayı biz kazandık! Hemen siperlere geri dönün, onlar yerlerini tam olarak almadan atışa başlayın, toparlanamasınlar!

Savunmaların ve saldırıların bir anda olup bitiverdiği bu anlarda, savaş alanının dışına çıkarak cephane toplayan arkadaş, siperlerimizi ağzına kadar doldurmuştur.

+Aferin sana bu ne böyle oğlum! Nasıl topladın bu kadar taşı sopayı, senin rütbeni yükseltiyorum ve sana savaşın en çalışkan askeri ünvanını veriyorum!...


Yarım saat kadar sonra...                                                                                             Savaş tüm hızı ile sürerken bir ara karşı tarafın atışlarının önce azalıp sonra kesildiğini hissettik. Siperlerdeki hareket durmuştu. Birbirimize ne olduğunu sorarken Düşman grubundan bir ses yükseldi:
-Savaşı Durduruuuun!
Önce anlam veremediğimiz bu sesin önce bir tuzak olduğunu düşündüm ama bir takım konuşma seslerini duyunca bu şüphem, yerini meraka bıraktı. Yavaşça doğrulup uçuruma doğru yürüdüm... Karşı taraftan bir arkadaş meğer evden çağırılmış ve savaşı bırakacağını söylüyordu. Eyvah! oyun bitmiş miydi şimdi?
Hayır, olmamalıydı bu. Hemen oyundan ayrılmaması için bir iki söz zırvaladım ama çocuk kararlıydı. Onlara savaşı bitirirlerse yenilmiş olacaklarını söyledim ve bu sözümle beraber önceden gevşemiş olan düşman çocuklar kendilerini toparladılar. Ama en büyük güçlerinden birisini kaybetmiş oldukları için huysuzlanmaya başlamışlardı. Siperler için ayak oyukları kazan, duvarlar ören bu velet gerçektende grubun önderi gibi birşeydi. Ayaklarını sürüye sürüye savaş alanını terketti...
Evet, cephelerde saplanıp kaldığımızdan ve karşılıklı atışmalarımızda bir üstünlük sağlayamadığımızdan savaşımız saatlerdir bitmek bilmiyordu ama bu durum oyunu sonuçsuz bırakmamıza neden olmamalıydı.
Bunları düşünürken aklıma gelen bir fikir beni yeniden canlandırmıştı.
Ağzıma girmiş olanca kum, dişlerimin arasında çatırdıyordu. Tırnaklarklarım kazmaktan çizilmiş ve iç çamaşırlarıma kadar toza bulanmıştım. Henüz terlememiş olan bıyıklarımda biriken ince kumları yaladıkça, ağzıma çamur tadı çalınıyordu. 
            
Resim8: Bir Savaş Anından Kesit. Düşman Askerlerinin Otlara Ve İplere Tutunup Yaptığı Yükselme Hareketleri Ve Ardından Gelen Atışları da Görünüyor.


Kirpiklerimde duran bir kaç beyaz taş parçacığını elimle ovalayıp atarak, Alın! dedim.
-Adamlarımızdan ikisini size verelim! Bakın! Ordumuzdaki en iyi atıcıdır bu asker, alın! Hatta ötekini de alın!
-Bunu duyan düşman grubu önce ne olduğunu anlamadı ama benim umut dolu bakışlarım ve sözlerim keyiflerinin yerine gelmesini sağladı.
Anlaşma sağlandıktan biraz sonra karşıya geçecek arkadaşın kulağına bir kaç şey fısıldayıp gönderdim.
Savaş yeniden başlamıştı. Tüm hızımızla taş savurmaya devam ediyorduk ama karşı taraftan gelen atışlar oldukça sıska ve seyrek atışlardı. Attığımız dört-beş ataşa karşılık anca bir-iki taş geliyordu isabetli olarak.
 Böylece bir beş dakika geçtikten sonra artık bu işten sıkılmıştım. Oyuğumun yanına, kumun hemen üstüne bıraktığım, ucunda bayrak asılı kılıcımı elimle kavrayıp yukarı doğru dikilttim ve olanca gücümle HEEEEEYYYT!' diye bağırdım. Gürültü patırtı arasında duyulmayan sesimi daha da yükselterek bayrağı sağa sola doğru salladım.
Hemen sonra düşman grubundan bir ''Bıraksana Len!!'' sesi gelmiş ve karşıdan gelen  atışların hepsi durmuştu. Hiç ara vermeden bizimkilere ''Koşun'' emri verdim ve yerlerimizden tozlar kaldırarak mezarından fırlamış cesetler gibi ayaklanıp uçurum ağzına doğru koşup, ardından yavaşladık.
Manzara acıklıydı.
Karşı tarafa gönderdiğimiz askerlerimiz, kurduğumuz tezgahtan habersiz olan düşmanların yanında savaşırken birden savaşı bırakıp, ellerini kollarını tutup kavramışlardı. Düşmanlar etkisiz hale getirilmişti. Şimdi de yerlerinde çırpınan bu askerleri durdurmaya çalışıyorduk. Düşman askerlerinden birisiyle kargaşanın içinde bir ara göz göze geldik. Bana olan kızgınlığını okuyabiliyordum gözlerinden. Bana bakan asker çırpınmayı kesince diğerleri de durdu.                                       Savaş bitmişti...
        
Resim9: Harabeler...
Bir oyunla da olsa bu bitmez kısır döngüyü bitirmiş ve savaşın galibi olmuştum.
Ertesi gün gruptan ayrılan çocuğun karşısına geçip ona defalarca bir savaşı kaybettiğini hatırlatıp eğlenmek hoş olacaktı. Yakaladığımız askerleri esir alıp, uyduruk bir sorgulama yeri yaptık ve hiç olmayan şeyleri anlatmaları için onları zorlayıp durduk. En sonunda akşam olduğunun farkına varıp tüm kaslarımın yorgunluğu ve yaşadığım susuzluk içinde esirleri serbest bıraktırdım. 
Evlerimize dağıldıktan sonra geride, içi kumla dolmuş oyuk siperler, Yıkılmış bir kaç savunma duvarı ve sonsuzluğa karışacak olan ayak izlerimiz kalmıştı. Eve gittiğimde yine apartman da soyacaktı annem beni tabi ki.
Çamaşırlarımdan dökülen olanca kum, apartmana hoş bir toprak kokusu yaymıştı... 
            
Resim10: Elveda Size Anılar...
   YAZI DİZİSİNİN EN BAŞINA GİTMEK İÇİN TIKLA
İlgili sözcükler: ugrasi, blogcu, uğraşı, deney, gözlem, anı, düşün, araştır, öğren, uygula, ev, yapımı, el, yapımı, evde, elde, yap, nasıl, elektrik, elektronik, jeoloji , yer bilimi, kimya, fizik, eğlence, oyun, basit, kolay, model, çalışma, prensibi, savaş, savaşı,  oyunu, çocuk, anı, anılar, çocukluk ,90 lar, 80 ler, cephe, mevzi, hat, tarih, tarihi, Türk, osmanlı, mehter, zaferi, barış, antaşma, ,bayrak ,bayrağı, haritası, haritalar, haritaları, savaşçısı ,savaşçı

Mahalle İçi Savaşlar - 1

                   Mahalle İçi Savaşlar (Öyküleşen Anılar)

                                      1.KISIM

 Mahalle içi savaşlar yazım, bu blogta ki beni en çok etkileyen yazılarımdan birisi olacak belki de. İlkokul-ortaokul çağlarımda düşlerimle yoğurduğum (düş dozunu aşırdığım) kendi dünyamda, heyecanımın zirve yaptığı ve kendimi epeyce kaybettiğim ‘’Mahalle İçi Savaşlar’’ Bazı yönlerden gerçek bir savaşı aratmıyor,  savaşçılık, yılmama, strateji vb. temel erdemleri birebir yaşatabiliyordu. Kuşkusuz o zamanlarda izlediğim  ‘’Gladyatör’’, ondan önceki ‘’Jane D’ark’’, Bir zamanlar Trt’de de gösterilen ’’Kardeşler Takımı’’, ‘’Kurtuluş’’ filmlerinin yanı sıra okuyup dinlediğim Kurtuluş ve Çanakkale Savaşı olayları da bu oyunları oynama ve isteğimizi artıran etkenlerdi. Savaşan tarafların Roma, GökTürk, Osmanlı, İngiliz, Fransız ve Türkiye gibi isimler alması da bu durumun açıkça göstergesiydi. Oyun sırasında nefesim kesilesiye kadar koşmam, yerlerde siper kazmam, sürünmem, gizli görevler yapmam da bu oyunların ayrı bir zevkli yönüydü…

  En minik olduğumuz zamanlarda yaptığımız savaşlar genelde apartman bloklarının aralarında yapılan ‘’canlandırma’’ savaşlarıydı. Yani oyuna kim katılırsa evinden bir oyuncak silah alırdı, eğer bulamazsa tüfeğe ve tabancaya benzeyen ağaç dalı gibi şeylerden kendine oyuncak bir silah yapıverirdi. Taraflar kolayca seçiliverirdi ve ‘’dan, dan’’,’’Güm!’’,’’takır takır’’,’’Puaaa!’’ gibi seslerle hayal ürünü kurşunlar saçılırdı her yere. Unutmadan, pimi çekilerek karşı yöne atılan bir kozalakta en iyi el bombalarımızdan birisiydi. İşin gülünç yanı el bombası attığımız kişi düşman da olsa, eğer ölmezse onu uyarırdık ve ölmesi gerektiğini kızgın bir şekilde söylerdik. Oyunbozanlık yapmak istenmeyen bir şeydi sonuçta.

Olurda kaderin bir cilvesiyle vurulursak romantik bir ‘’Aaaa!!’’ sesiyle yavaşça yere yıkılırdık ve yanımızda bizden birisi varsa ona intikam alması yönündeki son sözlerimizi söyleyip öylece uzanırdık yere. Ama nasıl oluyorsa işte, cebimizden bir şeyler çıkarıp kendimizin veya arkadaşımızın yarasını iyileştirip yeniden oyunu sürdürürdük…

 Bu oyunlardan sonra, büyüdükçe daha doğal işleyen kurgular içinde savaşlarımızı sürdürdük. İşte bu oyunlardan hatırımda en çok yer etmiş olanları öyküleştirerek aktaracağım. Ama bilinmesini isterim ki savaş oyunu anılarından çok o günleri, o yerleri ve eski mahallemizi anmanın daha ayrı bir tadı olacak benim için.

GENEL HAREKET ALANLARI

                               

Resim1: Önemli Savaşların Yapıldığı Alanın Uydu Destekli Genel Görünümü Ve Belli Başlı Yerler. Bu Harita, Alanlarımızın Çoğunun İnşaat Nedeni ile Bozulmasından Sonra Çekilmiş.   

 Savaşları yaptığımız alanın tamamı, aslında şehrin en büyük tepesinin batı ucuna kurulmuş olan mahallenin son evlerinin olduğu yerlerde yapılıyordu. Bugünlerde bu evlerin ötesine kurulmuş yeni kooperatif binaları, biz çocukların zihninde ''Ürkütücü Yerler'' olarak kalan ve çoban köpeklerinin fink attığı düzlükleri çoktan doldurmuş bile...
 Tipik Anadolu bozkır iklimini, yükseltisi nedeni ile en sert şekilde açığa vuran bu yer, yazın kavuran sıcaklarıyla, kışın keskin esen tipi esintileriyle gerçek bir karasal iklim bölgesiydi.  Küçük bacaklarımız yağmur sularının yüzlerce yılda yararak açtığı girintili çıkıntılı kireç taşlı tepenin eteklerinde,  yaban çalılarının arasında kaybolup gidiyordu.
Ama kılıcımız dik ve savaşçı ruhumuz canlıydı...  
Önemli Yerler.

Kum Düzü Tepeciği:  Bu düzlük ''B'' bloğunun kuzey batı yüzünün tam karşısında bulunan ve ''Ana Bölge'' ye bakan kısımdaki yüksekliği bir adam boyu olan, tersi kısmı ise Susuz Vadi ye doğru azalan ve sonunda sıfırlanan bir yükseltiydi. Arada kalan düzlük ise belediyenin bolca döktüğü ama hiç kullanmadığı için biz çocuklarca oynanarak zamanla düzlüğe yayılan bir deniz kumu yığınından başka birşey değildi.  Bu deniz kumunun oyulabilecek sertlikte olması, bizim savaşlarımız ve oyunlarımız için paha biçilmez bir değerdeydi. Bu düzlük daha sonra acımasız dozer dişleri altında yok olup, park inşaatına yem oldu... Bugün kelleşmiş bir çim örtüsünden başka birşey değildir.

''Çam ormanından inmişsen, Suzuz vadi yi geçmişsen, ve Kum Düzü ne ayağını bastıysan, ana yurda varmışsın demektir''...

Yeşil Taş: B ve A bloklarının altındaki apartmanların garaj yeri olarak kullandığı, yeşil ve iri bir çakıl taşının zemine serilmesi sonucu oluşmuş geniş bir alan. Bu alanda serilen taşın etkisiyle hiç bir ot bitmezdi ve yazın güneş altında bu garajı boydan boya geçmek, bir çölü geçmeye benzerdi.  Ama Susuz vadi kadar da ürkütücü değildi...

Dinazor Yumurtalığı: Kireç taşı oluşumlarıyla kaplı olan Büyük Tepe nin, belkide en ilginç ürününün olduğu bölge. Burada her yönden dinozor yumurtasını andıran kusursuz denilebilecek küresellikte kireç taşları vardı. Bu taşlar kesildiğinde ortalarından çeperine doğru yıldızıl çizgiler uzanıyordu.  İlk taşındığımız yıllarda yaşlı bir komşumuz beni bu taşlarla epeyce kandırmıştı.

Kurukafa Geçidi: Elektrik tasarrufu adına yapılan ve sokakları karanlığa boğan ''Bir sokak lambası yanıyorsa ötekisi sönmelidir'' uygulaması sonucu ad bulmuş sokağın ismi. Karanlığa gömülen sokak, zaten ıssız bir tepenin yamacında bulunan oyun alanlarımıza yeni birisini daha eklemişti. Kimsenin akşamları yürümediği bu sokağı, saklambaç oyunlarında benim başarı ile kullandığımı gören yakın arkadaşlarım ''Kuru Kafa''  geçidi adını da beğenmişlerdi.

Hayaletler Galerisi: Kuru Kafa geçidiyle B bloğunun arasında kalan üçgensel alan. Burada bulunan çalılıklar ve ağaçlar, geceleri birer  kuyu gibi gözüktüğünden bu adı almıştı. Burası aynı zamanda benim ''Gizli Cephane'' mi saklıyordu.        

Uzun Çam ve Kuyu Ormanı: Bu alanlar bizim sık gitmeye korktuğumuz, bir kaç defa keşif gezileri sırasında serserilerin kovalaması sonucu ölesiye kadar kaçtığımız, ayaklarımızı şiddetle titreten bir yerdi. Uzun Çam, arada bir kulüp olarak kullandığımız ormanın açık taraflarında ki en uzun tırmanılabilir çam ağacıydı. Kuytu Orman ise bütün tepe yarıklarının ortasında kalmış, Uzun Çam ın epey ilerisinde ağaçlıklarla gizlenmiş ve kimin yaptığını bilmediğimiz bir barınağın olduğu yerdi. Büyük olasılıkla bir serseri yuvasıydı. Oraya gidenler arasında hoş hikayelerle dönen pek olmazdı.(Olasılıkla hepsi de uyduruk hikayelerdi). Bugün bile ürkerek anarım.

Issız Yamaçlar: Tepenin güney doğu yüzü. Çorak,  bir kaç lezzetli erik ağacının bulunduğu, büyük abilerimizin patates közleme ocakları yaptığı ana yola bakan az eğimli yamaçlar.

Ana Bölge: Adı üstünde olan bölgemiz. Bu bölgede karargah olarak kullandığımız ve bir gemi olduğunu hayal ettiğimiz, tahtadan, yükseltilmiş küçük bir zemin de vardı . Önceleri yabani çalıların, yılanların ve kaplumbağaların yuvası iken, yapılan park sonucu liseli aşıkların ve arkadaş öbeklerinin dedikodu merkezi oldu.  Zaten büyümüştük buranın böyle olduğu zamanlar... 

             

 Resim2:Ana Bölgenin Park Yapıldıktan Sonra ki Görünümünden Ufak Bir Kesit.

''Suyu serindir ana yurdun, korunağı boldur ana yurdun, bir oyun istersen ondan eğer, vereceği çoktur ana yurdun... ''

Yangın Yolu: Yeniden üstünden geçilmesi sonucu iyice derinleşen toprak  yol. Bu yol derinleştirilmeden önce kışları büyük tepenin zirvesinden, tiyatronun sonuna kadar son hızla kayardık poşetlerimizle. Koca tepeyi ortadan yardığı için Lanetle anıyorum kendisini.   

Eski Sususuz Vadi (Ölü Vadi): Derin bir çukurluk alan. Burada köpek ölülerine ve hayvan kemiklerine de denk gelmeniz mümkündü arada sırada. Yazın buraya girdiğinizde yürümenizi zorlaştıran çalılıkların yanı sıra yağmur sularının sürükleyip getirdiği kumların oluşturduğu ince kum yığını düzlükleri de vardı. Buradan, iyi bir tırmanış gerektirdiğinden ve eğer susuz da kalmışsanız yorgunluktan hiç çıkmamayı bile düşünebilirdiniz. Keşif gezilerinde bizi en çok zorlayan yerlerden birisiydi burası. Kızıl toprağın üstündeki kuru ve sık sarı otlar, kışın kalın bir karla kaplandığından buraya kışın girmek daha da yorucuydu. Baharda eriyen karların toprağı balçığa dönüştürmesiyse ayrı bir zorluktu. Bu bölge tiyatro inşaatının merkez noktası olduğundan inşaatın başlamasıyla birlikte yok olup gitti... 

Dik Yamaçlar: Erozyon nedeni ile tepenin paramparça olmuş etekleri. Burada başlı başına tam 4 tepecik vardı. Bu tepeciklerden birinden de maden çıkarıyordum. Evet, gerçek bir maden. Kahverengi-saydam kristal toplarını çıkarmak için çok uğraşıyordum ama değiyordu buna. Daha sonradan bu mineralin süs eşyalarında kullanıldığını ve gıda sanayisinde mineral katkı olarak ta işe yaradığını öğrendim. Park inşaatı sırasında bu tepecik tümüyle traşlandı. İlk ikinci tepeciğe oturup yıldırımları seyretmem de ayrı bir zevkimdi.Dik yamaçların en üstünde duvar şeklinde ani bir çıkıntı da boylu boyunca tepeyi izliyordu.
 Elbette ki bu alanlar her zaman böyle zorlu yerler değildi. Her bahar gelişinde açan kardelenler, uçuşan kelebekler ve böcekler, Tepeden akan suların yer altından fışkırdığı küçük delikler, yüksek bir yer olmasından kaynaklanan tertemiz hava ve ılık esintili tepecikler insanın içine hiç çıkmamak üzere işliyordu. Ayrıca bir termos çay alıp istediğiniz bir ağacın gölgesinde arkadaşlarınızla hoş sohbetler edebilirdiniz.  

FRANPİYUS

Savaşan biriysek bir devletimizin de olması gerekmez miydi? Üstüne benimseyip bu kadar isim koyduğumuz yerlerin olması da benim aklıma işte bu düşünceyi getirmişti. Arkadaşlarımızın savaşmadan önce aldığı ülke isimleri hep alıntı isimlerdi. Hayır! Bizim devletimiz kendi adlandırdığımız ve özel bir bayrağı olan devlet olmalıydı. Bu düşünceden sonra sıra, isim bulmaya gelmişti yeni devletimize. Oturdum, düşündüm, o zaman ki ilgi duyduğum tarihi olaylardan ve devletlerden isimler sıraladım aklıma.
 En sonunda da ''Franpiyus'' ismi hoşuma gitti. Bu uydurma isim Roma imparatorluğundaki bir takım isimleri de anımsattığı için pek hoşuma gitmişti. İşte bize gereken ismi bulmuştum...

Bağımsızlık Alametleri...

 Artık bir devlet kurmak istediğime göre, bu devletin bir bayrağı da olması gerekirdi. Bu bayrak gerçekte var olan hiçbir devletin bayrağına benzememeliydi ki, isimden dolayı Romayı çağrıştıran adımızın benzersizlik arayışımıza düşürdüğü gölgeyi özgün bir bayrakla kapatalım... Bir oturuşta kolay ve özgün bir şekil çıkartıverdim...Aslında bu şekil okul sıralarında ders dinlemekten beynimin çorbaya döndüğü anlarda silgime kutsal bir işaretmiş gibi kazıdığım ve bu silgiyle oyunlar oynadığım zamanlardan kalma bir baklava benzeri imgeden başka birşey değildi.
                     

Resim3: Franpiyus Bayrağı. Yeşil Ve Siyah Bol Bulunan Bir Renkti.

Bağımsızlığın Bir Diğer Alameti...

Ekonomik açıdan bağımsız olmak ülkeler arasında önemli bir güç göstergesi olacaksa, bizimde o zaman kendi paramız olmalıydı.  Küçük yaşlarımda para taklidi yapmayı çok sevdiğimden bu iş te, beni pek zorlamayacak gibi duruyordu. Öyle ki dakikalarca masa başında kendi tasarlayıp çizdiğim paraları babama verip iş yerinde onlarca miktarda olacak şekilde fotokopi ile zorla çoğalttırıp keserdim ve çekmecemde gerçek paraymışçasına özenle saklardım. Belli başlıca kullandığım para birimi ''Neron'' du. Evet, şu bildiğimiz Romayı yakan imparator-şair Neron... Bu ismi kullanmamın başlıca nedeni ''Neron'' kişisinin güldürücü bir etki yaratması ve Hababam Sınıfı filmi ile herkesçe bilinmesiydi. Sonuçta eğlenmiyor muydum? O zaman bu da kabul edilmiştir: Paramız ''Neron'' dur!... Hemen Kağıt ve bozuk para görünümünde paralar hazırlayıp çoğalttım ve bütün arkadaşları ''Blok Sınırı'' bölgesinde toplayıp yüksekçe bir yere çıktım ve dağıtımı gerçekleştirdim. Doğal olarak rütbesi en yüksek olan arkadaşlara fazlaca dağıttım...Bu paralarla taso ve benzeri oyun gereçlerinin değiş tokuşundan tutun da, savaşlarda ödül vermeye kadar bir çok şeyde kullandırmayı düşünüyordum. Bu arada vezirimi, binbaşımı, generallerimi ve piyadelerimi de bana olan yakınlık derecelerine göre belirlemiştim arkadaşlar arasından. 

           

Resim4:  Neron Birimli Paramızın Genel Görünümü Böyle Bir Şeydi. Bu Parayı Dağıtmamdan Bir Hafta Sonra Tüm Kopyalarının Ortadan Kalkması Benim İçin Üzücüydü.  Paranın Üstündeki Yazılar Ve Resimler Uydurma Ürünlerdi Ama Etkileyiciydi. Bu Paralarda Dikkat Çekici Noktalardan Biriside Sahteciliğe karşı önlem olarak yaptığım İşaretlerdi. Parayı Güneşe Tuttuğunuz Zaman Sol Taraftaki Dairenin İçindeki Yarım Harfler Arka Yüzdeki İşaretlerle Birleşip Tamamlanırdı.

...-Tamam o zaman savaş başlasın!
-Hayır daha isimlerimizi koymadık!
-Tamam biz Almanyayız!
-Bizde Osmanlı.
-Osmanlı biziz oğlum siz İngiltere olun.
-Peki siz ne olacaksınız?
-FRANPİYUS.
-He? Tamam Fransa.
-Fransa değil be, Franpiyus! 
-Tamam siz piyus olun.
-Franpiyus ya!
-...Tamam işte siz ''o'' olun.
-Biz bağımsız bir devletiz bak bayrağımız da var.
-E hani sizin marşınız? Bağımsız devletin marşı da olur.
-(He lan unuttuk onu yav. Hay aksi iş müziğe geldi dayandı. Buluruz şöyle marş havasında birşey bir ara. Ama şu çocuğa ne cevap vermek gerek şimdi?) ''Bizim marşımız yok bayrağımız yeter bize! Marşımızda vardı da aslında unuttuk.
-(Kime yutturuyorsun yavrum sen onu?).


                

Resim3: Bayrağımız Zor  Da Olsa Göndere ''Geçirildi!''...

-Al şu bayrağı sopaya geçir!
-Nasıl bağlayacam bunu hani ip falan yok?
-Ya işte geçiriver arkadan rulo yap geçir sopaya...
5 dakika sonra...
-Yahu olmadı bu?
-Ya ayarla işte bir şekilde del iki tarafını tak sopaya!
-...?
-Tamam ver ben yaparım sen siperi kazmaya devam et...(Hakikaten lan kağıt yırtılmış şimdiden nasıl geçecek bu meret sopaya?)
5 dakika sonra A4 kağıdına kuru boya ile çizilmiş bayrak, yarısı yırtık bir şekilde sopaya geçirilmiştir ama bu da olsundur, ''savaşta yırtılmış gururlu bayrak'' görüntüsü veriyor. Keşke bayrağın öteki tarafına da şekil çizseydim be...Bembeyaz kaldı üşengeçliğimden.
                   1.KISMIN SONU
2.KISIM-KUM DÜZÜ SAVAŞI İÇİN TIKLA
İlgili sözcükler: ugrasi, blogcu, uğraşı, deney, gözlem, anı, düşün, araştır, öğren, uygula, ev, yapımı, el, yapımı, evde, elde, yap, nasıl, elektrik, elektronik, jeoloji , yer bilimi, kimya, fizik, eğlence, oyun, basit, kolay, model, çalışma, prensibi, savaş, savaşı,  oyunu, çocuk, anı, anılar, çocukluk ,90 lar, 80 ler, cephe, mevzi, hat, tarih, tarihi, Türk, osmanlı, mehter, zaferi, barış, antaşma, ,bayrak ,bayrağı, haritası, haritalar, haritaları, savaşçısı ,savaşçı